Səhih Hekayələr

[POWER_RANGERS]

CƏNNƏT BAZARI


Əbu Hüreyrədən (Allah ondan razı olsun!) belə deməsi rəvayət olunur: “Rəsulallahın (s) mənə söylədiyinə görə Cənnət əhli Cənnətə daxil olsa, öz əməlləri sayəsində ora daxil olacaqlar. Sonra hər cümə günü onlara Rəblərinin hüzuruna çıxmaq imkanı veriləcəkdir. Bu zaman Allah onlara Öz ərşini göstərəcək, Cənnət bağçalarından biri onların qarşısına çıxarılacaqdır. Bundan sonra Allahın görüşünə gələnlər üçün nurdan, qızıldan və gümüşdən minbərlər qoyulacaq, onların təbəqəcə ən aşağıda olanları isə müşk və kafurdan olan qumsal təpələr üzərində əyləşəcək və kürsü sahiblərinin yerinin onların yerindən daha yaxşı olduqlarını görməyəcəklər”. Əbu Hüreyrə deyir: “Mən bu məqamda Rəsulallahdan (s):
– Ya Rəsulallah, biz də Rəbbimizi görəcəyikmi? – deyə soruşdum, o da belə cavab verdi:
– Bəli, məgər siz bədr (1)gecəsi günəşlə ayı görməyə şəkk edirsiniz? Biz:– Xeyr, – deyə cavab verdik. Rəsulallah (s) davam etdi: “Elə isə Rəbbinizi görməyə də şübhə ilə yanaşmayın. Həmin məclisdə elə bir kişi qalmayacaq ki, Allah onunla pərdəsiz və heç bir tərcüməçisiz ünsiyyətdə olmasın. Hətta Allah onlardan birinə deyəcəkdir:
– Ay filankəsin oğlu filankəs! Filan günü xatırlayırsanmı?
Bu zaman onun dünyada tutduğu pis işlərdən bəziləri onun gözləri önünə gətiriləcək və qul acizanə bir tərzdə:
– Ya Rəbb, Məgər sən məni bağışlamadınmı? – deyə Rəbbinə müraciət edəcəkdir. Allah da:
– Əlbəttə, bağışlamışdım. Elə mənim məğfirətimin genişliyi səni bu yerə gətirib çıxarmışdır, – deyə cavab verəcəkdir. Elə bu arada onların üzərini bir bulud alacaqdır və bu buluddan elə bir ətir yağacaq ki, orada olanlar heç vaxt onun qoxusu kimi ikinci bir qoxu duymamış olacaqlar. Bu zaman Ulu Tanrımız bəndələrinə deyəcəkdir: “Qalxın! Mənim sizlər üçün Öz səxavətimdən bir pay olaraq hazırladığım nemətlərə doğru gedin və istədiyinizi götürün!” Biz hər tərəfdən mələklərin dövrəyə aldığı bir bazara gələcəyik. Orada elə nemətlər olacaq ki, heç vaxt nə gözlər onları görmüş, nə qulaqlar onlar haqda duymuş, nə də beyinlər bu barədə düşünmüşdür. Onlar nə satılacaq, nə də alınacaqdır. Bizə ürəyimizdən keçənlər veriləcəkdir. Bu bazarda Cənnət əhli bir-biri ilə qarşılaşacaqdır. Yüksək qatda olan kişi özündən aşağı qatda yer alanla qarşılaşdığı zaman onun əynindəki libası görər-görməz diksinəcək və son dərəcə heyran olacaqdır. Onunla söhbətini yekunlaşdırmamış qarşısındakı aşağı qatın sakininin ondan daha gözəl və üstün olduğunu düşünəcəkdir. Bu da ona görədir ki, orada heç kəs aşağı qatda olduğuna görə üzülməməlidir. Sonra evlərimizə qayıdacağıq. Qapıda xanımlarımız bizi qarşılarkən təəccüblə: “Salam, xoş gəldin. Amma getdiyindən daha gözəl bir vəziyyətdə qayıtdın” – deyəcəklər. Biz də belə cavab verəcəyik: “Biz bu gün Cabbar olan Rəbbimizlə bir yerdə olmuşuq [Onun hüzurunda Onunla həmsöhbət olmuşuq]. Ona görə də bu cür dönməyə haqqımız da var”.

(1)Burada ayın tam çıxdığı gecə nəzərdə tutulur.

[POWER_RANGERS]

MAĞARA SAHİBLƏRİ

Allah elçisi (s) söyləmişdir: “Sizdən əvvəlki xalqlarda üç nəfər səfərə çıxmaq məqsədilə yola düzəlmişlər. Gecə yatmaq vaxtı gəlib çatdıqda bir mağaraya rast gəlmiş və gecələmək üçün ora girmişlər. Bu zaman Dağdan bir qaya qoparaq mağaranın ağzını örtmüşdü. Onlar: “Bizi buradan ancaq saleh əməllərinizlə Allaha edilən dualar xilas edə bilər” – demişlər. Birincisi söhbətə belə başlamışdır:

– Allahım, mənim çox qoca valideynlərim var idi. Onlardan qabaq nə ailəmdən, nə xidmətçilərimdən, nə də kölələrimdən heç kimə bir şey yedirtməzdim (axşamlar süd içirtməzdim). Bir gün (heyvanların otlaması və ya odun yığmaq üçün) ağaclıq axtarmaq fikrinə düşməyim məni yubatdı və mən heyvanları sağıb qayıdanda onların artıq yuxuya getdiklərini gördüm. Nə onları oyatmağa qıydım, nə də onlardan qabaq ailəmə və kölələrimə süd verməyə ürəyim gəldi. Uşaqlar ayağıma dolaşaraq acından ağladıqları halda, mən əlimdə qab sübh açılana qədər onların oyanmasını gözlədim. Sonra oyandılar, südlərini içdilər. Allahım! Əgər bu işi Sənin rizana layiq olmaq üçün etmişəmsə, bizim bu qayadan çıxmağımızı asanlaşdır.
Qaya bir qədər aralanmışsa da, onlar oradan çıxa bilməmişlər. Aralarından ikincisi başlamış:

Qaya bir qədər aralanmışsa da, onlar oradan çıxa bilməmişlər. Aralarından ikincisi başlamış:

– İlahi, bir əmim qızı var idi. Mən onu hamıdan çox sevirdim. Hətta ona qarşı olan bu sevgim bir kişinin qadına olan sevgisindən də artıq idi. Ondan özünü istədim, amma o buna razı olmadı. Bir il bərk quraqlıq oldu, torpaq yararsız hala gəldi, məhsul qıtlığı başladı. Bu vaxt yanıma gəldi. Məndən yüz iyirmi dinar istədi. Mən də özünü mənə təslim etməsi şərti ilə pulu ona verdim. Razılaşdı. Ona yaxınlıq etmə ərəfəsində “Allahdan qorx! Haqsızlıq edərək (qanuni nikaha girmədən) bakirəliyimi pozma, bunu sənə halal etmirəm” – dedi. Mən də onu hamıdan çox sevdiyim halda ona sahib olmaq fikrindən döndüm və ondan uzaqlaşdım. Verdiyim qızılları da geri götürmədim. Allahım, əgər mən bu işi Sənin rizana layiq olmaq üçün etmişəmsə, bizi düşdüyümüz bu çətinlikdən qurtar!
Qaya bir qədər də aralanmış, lakin bu yenə də onların çıxa bilmələri üçün kifayət etməmişdir. Onlardan üçüncüsü demişdir:
– Allahım! Mən bir neçə adamı işə götürmüşdüm. Hamısının da haqqını vermişdim, yalnız onlardan biri haqqını almadan getmişdi. Onun pulunu işlədib dövriyyəyə buraxdım. Nəhayət, onun bu pulu ilə malım xeyli çoxaldı. Bir müddətdən sonra yanıma gəlib:
Ey Allahın qulu! Haqqımı ver, – dedi. Mən də:
– Gördüyün bu dəvələr, inəklər, qoyunlar, kölələr hamısı sənin haqqındandır, – dedim. O təəccüblənərək:
– Məni ələ salma, – dedi. Mən də:
– Səni ələ salmıram, - dedim. O, hamısını özü ilə götürüb apardı, heç nə də saxlamadı. Allahım, əgər mən bu işi Sənin rizana layiq olmaq üçün etmişəmsə, bizi buradan qurtar!”
Bundan sonra qaya tamamilə aralanmış və nəhayət onlar çıxıb gedə bilmişlər”.
(Buxari, 4/369, 370, Müslim, 2743-cü hədis.)

[POWER_RANGERS]

Dua Möminin Silahıdır

Ibn Əbu Dünya duaları qəbul olunanlar və dua barəsində fəsillərində əl-Həsənin hekayəsini rəvayət edir ki, Peyğəmbərin , sahabələrinin, ənsarların arasında Əbu Muallək adlı bir kişi var idi. O ticarətlə məşğul olurdu, özünün və başqalarının malları ilə uzaq ölkələrə səfər edərək onları satardı. O dinpərəst və təqvalı insan idi. Bir dəfə səfərdə ona təpədən dırnağa kimi silahlanmış quldur rast gəlir. O ona dedi:
-Nəyin varsa qoy və mən səni öldürəcəyəm.
- Qanımı nəyə görə tökürsən? Axı sənə yalnız mənim malım lazımdır –sahabə cavab verdi.
- O onsuzda artıq mənimdir, lakin mən səni öldürmək istəyirəm.
- Bu halda icazə ver dörd rükət namaz qılım.
- İstədiyin qədər qıl! –quldur dedi.
O dəstəmaz alıb dörd rükətli namaz qıldı. Sonuncu səcdədə Allaha dua edərək dedi: “Ey Sevgilim! Ey Sevgilim! Ey şanlı Ərşin Sahibi! Ey İstədiyini edən! Zəifləməyən qudrətinə görə, ədalətsizliyə yol verməyən mülkünə görə və Ərşinin dayaqlarını dolduran Nuruna görə məni bu quldurun şərindən qoru! Məni xilas et Ey Xilas edən!”. O bunu üç dəfə təkrar etdi və bu an əlində nizə ilə atlı peyda oldu. O nizəni atının qulaqlarının arasında yerləşdirdi, quldur onu gördükdə isə o ona hücüm edərək nizə ilə onu vurub öldürdü. Sonra o sahabənin yanına yaxınlaşaraq dedi:
-Dur!
-Atam anam sənə fəda olsun! Sən kimsən? Bu gün Allah sənin əllərinlə məni xilas etdi - o dedi.
- Mən səmanın dördüncü qatından olan mələyəm. Sən dua ilə birinci dəfə müraciət etdikdə mən səma qapılarının guruldamasını eşitdim. Sonra sən ikinci dəfə dua etdin və mən səma əhlinin səs küyünü eşitdim. Sonra sən üçüncü dəfə dua etdin və mənə deyildi: “Məzlumun duası!”- və Allahdan onu öldürməyi mənə tapşırmağı xahiş etdim.
Əl-Həsən dedi: “Əgər insan dəstəmaz alıb dörd rükət namaz qılsa və belə dua ilə (Allaha) müraciət etsə onun məzlum olub olmamasından asılı olmayaraq duası qəbul olar”.

[POWER_RANGERS]

XƏNDƏK SAHİBLƏRİ

Sizdən əvvəlki xalqların birində bir hökmdar və o hökmdarın da bir kahini (Qeyri-müsəlmanlarda şərəfinə qurbanlar kəsilən, nəzirlər verilən din xadimi.) vardı. Kahin yaşlandıqda hökmdara:


– Artıq qocalmışam. Yanıma istedadlı, qabiliyyətli bir gənc göndər, ona sahib olduğum elmimi öyrədim. Qorxuram öləndə bu elmimi də özümlə aparım, – deyə müraciət edir, hökmdar da onun yanına qabiliyyətli bir gənc oğlan göndərir. Cavan oğlan hər gün kahinin yanına gələrkən yolunun üstündə bir rahiblə rastlaşarmış. Oğlan hər dəfəsində rahibdən burada nə etdiyini soruşar, o da öz növbəsində:

– Allaha ibadət edirəm, – deyə cavab verərmiş. Buna görə də oğlan onun yanında oturub söhbətini dinlər, eşitdiyi sözlərdən xoşhal olarmış. Hər dəfə də kahinin yanına gedərkən rahibin yanından keçər və burada bir qədər dincələrmiş. Kahinin yanına gəldikdə isə onun tərəfindən danlanarmış. Bir dəfə bu barədə rahibə şikayətlənincə, rahib ona belə dedi:

– Kahin niyə gecikdiyini soruşduğu zaman: “Məni ailəm buraxmadı”, ailən soruşduğu zaman isə: “Məni kahin gec buraxdı” – deyərsən, – deyə məsləhət verdi.

Gənc bir müddət bu minvalla gedib-gələrmiş. Günlərin bir günü gənc insanların yolunu kəsən böyük bir vəhşi heyvanla qarşılaşmış və öz-özünə: – Kahinin və ya rahibin daha əfzəl olduğunu bu gün biləcəyəm, – deyib yerdən bir daş götürmüş və: “Allahım! Əgər rahibin işi Sənin üçün kahinin işindən daha sevimlidirsə, onda bu vəhşini öldür ki, insanların da yolu açılsın” – deyə dua etdikdən sonra daşı atmış, vəhşini öldürmüş və bununla da insanların yolu açılmışdı. Camaat gəncin bu hərəkətindən təəccüblənmiş və demişdir: “Bu heç kəsin bilmədiyi bir elmi bilir”. Gənc hadisədən dərhal sonra rahibin yanına gəlib əhvalatı ona anlatmışdır. Əhvalatdan hali olan rahib:

– Ay oğul, bu gün sən məndən daha üstünsən. Sənin bu işindən mənim təxmin etdiyim şey gəlib-çatdı. Sən imtahana çəkiləcəksən [bəlaya düçar olacaqsan]. Başına bir bəla gəldiyi zaman məni ələ vermə, – demişdir. Beləliklə, bu gənc anadangəlmə korları, albinizm(Orqanizmdə piqment azlığı və bunun nəticəsində dəri və saçların həddən artıq ağlığı.) xəstəliyinə mübtəla olanları sağaldar və o cümlədən digər xəstəliklərə tutulan insanları müalicə edərmiş. Bu məsələni hökmdarın yanında oturan bir kor eşitmiş, çoxlu hədiyyələrlə həmin gəncin yanına gələrək:

– Əgər mənə şəfa vermiş olsan, bunların hamısını sənə verərəm, – demişdir. Gənc isə:
– Mən heç kəsə şəfa vermirəm, şəfa verən biri varsa, o da Allahdır. Əgər Allaha iman gətirsən, Ona dua edərəm və O da sənə şəfa verər, – deyə cavab vermişdir. Bu sözlərdən sonra kor Allaha iman gətirmiş və Allah da ona şəfa vermişdir. Sonra gözlərinə nur gəlmiş bu adam hökmdarın yanına gəlmiş və həmişə olduğu kimi onun yanında əyləşmişdir. Hökmdar ondan:
– Sənə gözlərini kim qaytardı, – deyə soruşmuş, o da cavabında:
– Rəbbim, – demişdir. Hökmdar ondan:
– Sənin məndən başqa rəbbinmi var? – deyə soruşduqda, kişi:
– Mənim rəbbim də sənin rəbbin də Allahdır, – deyə cavab vermişdir. Hökmdar dərhal onu zindana saldırmış və gəncin adını söyləyənəcən ona əzab vermişdir. Sonra gənci hökmdarın hüzuruna gətirmişlər və hökmdar demişdir:
– Ay oğul! Sənin sehrin anadangəlmə korları, albinizm xəstəliyinə mübtəla olanları sağaldacaq bir həddə çatmışdır. Belə-belə işlərlə məşğul olursan, deyilmi?
– Mən heç kəsə şəfa vermirəm, şəfa verən biri varsa, o da Allahdır, – deyə gənc cavab vermişdir. Hökmdar onu da dərhal zindana atdırmış və rahibin adını söyləyənəcən ona əzablar vermişdir. Sonra rahibi hökmdarın hüzuruna gətirmişlər və ona demişlər:
– Dinindən dön!
Rahib bundan imtina etdikdə isə mişar gətirilmiş və onunla rahibin başını şaqqalamışlar. Sonra hökmdarın sarayında oturanı gətirmişlər, ona da:
– Dinindən dön! – deyərək eyni şeyi əmr etmişlər. O da bunu rədd etmiş və nəticədə onun da başı mişarla şaqqalanmışdır. Daha sonra isə gənci gətirmişlər. Ona da həmçinin dinindən dönməsini təklif etmişlər. O da bunu rədd edincə hökmdar onu adamlarından bir qrupuna təhvil vermiş və onlara:
– Bunu filan dağa aparın, dağa çıxardın, elə ki, dağın zirvəsinə çatdınız, dinindən dönməsə, oradan tullayın, – deyə göstəriş vermişdir. Hökmdarın adamları onu apararaq dağa çıxartmışlar. Bu zaman gənc: “Allahım! İstədiyin tərzdə məni onlardan qoru!” – deyə Allaha yalvarmışdır. Bu zaman dağ titrəmiş və hökmdarın adamları dağdan aşağı yuvarlanmışlar. Gənc hökmdarın yanına qayıtmışdır. Hökmdar ondan soruşmuşdur:
– Yanındakılara nə oldu?
Gənc belə cavab vermişdir:
– Allah-taala məni onlardan qorudu.
Hökmdar yenə onu bir dəstə adamlarına təhvil verərək onlara:
– Bunu böyük bir gəmiyə mindirib dənizin ortasına aparın. Dinindən dönməzsə, onu dənizə tullayın, – deyə əmr etmişdir. Adamları gənci aparmışlar. Burada da gənc yenə: “Allahım! İstədiyin tərzdə məni onlardan qoru!” – deyə Allaha dua etmişdir. Bu zaman gəmi çevrilmiş və onların hamısı dənizə qərq olmuşdur. Gənc yenə də hökmdarın hüzuruna qayıtmış, hökmdar ondan:
– Yanındakılara nə oldu? – deyə soruşduqda:
– Allah-taala məni onlardan qorudu, – deyə cavab vermiş, sonra üzünü hökmdara tutaraq əlavə etmişdir:
– Sən mənim əmrimi yerinə yetirməyincə məni öldürə bilməyəcəksən.
Hökmdar:
– Əmrin nədir? – deyə soruşmuş, gənc də belə cavab vermişdir:
– İnsanları yüksək bir yerə toplayır, məni də bir xurma ağacından asdırırsan. Sonra oxluğumdan bir ox götürür və yayın ortasına yerləşdirirsən, daha sonra: “Gəncin Rəbbi olan Allahın adı ilə” – deyib məni vurursan. Əgər sən belə etmiş olsan, onda məni öldürə biləcəksən.
Hökmdar camaatı yüksək bir yerə yığmış, gənci xurma ağacından asdırmış, sonra onun oxluğundan bir ox götürüb yayın ortasında yerləşdirmiş və: “Gəncin Rəbbi olan Allahın adı ilə” – deyərək oxu atmışdır. Ox oğlanın gicgahına dəymişdir. Oğlan əlini gicgahına qoyaraq ölmüşdür. Camaat hamısı bir ağızdan: “Oğlanın Rəbbinə iman gətirdik!” – demişlər. Hökmdarın tərəfdarları onun yanına gəlib:
– Gördünmü ehtiyat etdiyin şeyi? And olsun Allaha ki, qorxduğun başına gəldi, insanlar iman gətirdilər, – demişlər. Vəziyyətdən halı olan hökmdar dərhal küçələrin başında xəndəklər qazılmasını əmr etmişdir. Qazılan xəndəklərdə tonqal qalanmışdır. Hökmdar üzünü camaata tutub demişdir:
– Kim dinindən dönsə, onu buraxacağıq. Dinindən dönməyənləri isə xəndəyə atacağıq!” Adamlar da dinlərindən dönməyincə onları xəndəyə tullamışlar. Nəhayət sıra qucağında körpəsi olan bir qadına çatmışdır. Qadın yerində dayanaraq duruxmuş, bu zaman uşaq:
– Anacan! Səbir et! Çünki sən haqq dindəsən, – deyə dillənmişdir. Beləliklə, hökmdar insanları xəndəyə tullayaraq yandırmışdır.(Müslim, 3005-ci hədis.)

Bu haqda Allah Qurani-Kərimdə buyurur:
«And olsun şəhadət verənə və (haqqından) şəhadət verilənə (peyğəmbərlərə və onların ümmətlərinə, yaxud cümə və Ərəfə günlərinə) ki, Nəcrandan İsaya iman gətirmiş kimsələri yandırıb külə döndərən) xəndək sahibləri (lə’nətə düçar olub) qətl edildilər. O xəndəklər ki, çırpı ilə alovlandırılmışdı. O zaman onlar (xəndəklərin) kənarında oturub, (öz əsgərlərinin) mö’minlərin başlarına gətirdiklərinə (müsibətlərə) tamaşa edirdilər. Onlardan (mö’minlərdən) yalnız yenilməz qüvvət sahibi, (hər cür) şükrə (tə’rifə) layiq olan Allaha iman gətirdiklərinə görə intiqam alırdılar»(əl-Buruc, 3-8.)