Ona de ki

[dalgalar]

Ona de ki; külek dağdan ne aparar ne olsa mene olacaq sen könlümü sevindirsen ne olsa qeme olacaq bahar kimi gülü seven menim kimi seni seven çox olub yene olacaq çıx qarşıma yolumda ol her günümde anımda ol can verende yanımda ol son sözüm sene olacaq inadın yolumu kesdi inaddırsa inad besdi bu dünyanın işi tersdi beledi bele olacaq dünya bize qalan deyil iller ötse solan deyil sene 1 şey olan deyil ne olsa mene olacaq

cox gozel seirdi.

[rihanna]

[AgLaYaN_BuLuD]

Bilseydim oxuyacaq yazardim ona

[NuriyeV]

Bilseydim oxuyacaq yazardim ona

sen yaz arife 1 işare yeter

[AgLaYaN_BuLuD]

Diyilesi sozum coxdur.zaman geler deyerem

[NuriyeV]

Diyilesi sozum coxdur.zaman geler deyerem

hmm neçe ildi seni tanıyıram ama...torbada pişik var deyesen

[AgLaYaN_BuLuD]

[je_demeure]

Ona de ki sehv basa dusdu meni Incitmek istemirdim

[Ruzgar_Gulu]

O’na de ki;

Kara kaplı bir deftere bir kaç satır yazmadan uykuya dalamıyorum.
Gizli bir bahçeden yükselen viyolonsel ve piyano eşliğinde ise aynı kelimeleri farklı beyaz sayfalara her gece, her gece, bir kez daha, bir kez daha, bir kez daha yazıyorum;

Ona
“seni seviyorum” demek isterdim.
Sesinin üzerine ağlamak
Ve
konuşmadan onu anlamak...

Bir hasret mektubu gibi gözlerine sığınmak isterdim.
Onu kucaklamak
Bağrıma basmak,
öpmek, koklamak...


O’na de ki
O eğer o olmasaydı, uğruna
ölebilirdim.
O, o olsaydı,
Orada Yanı başımda dursaydı cennetleri cehennem
Sebepleri neden yapabilirdim.
Keşke şurada tekrar bulabilsem onu
Bıraktığım gibi...
Küçük bir gülümseme
Ve bir kaç damla gözyaşı ile...
O’nu
sevebilirdim

[Ruzgar_Gulu]

O’na de ki ;

Duydum. Her şeyi duydum...
Şimdi bana onu anlatıyorlar.
Sanki başka bir insandan bahsediyorlar.
Ben mi büyük anlamlar yükleyerek tam(am)lamışım
O’nu...
YOKSA…
Öyleyse ne kadar yanılmışım.
Yaratırken bir masal prensesini çocuksu düşlerimde, kendimi ne kadar iyi kandırmışım.
Duyduklarım kara harflerle yazılacak masumiyet tarihine. Kirletilmiş bir sayfaya, kalın uçlu simsiyah kalemlerle...
Bir Atilla İlhan şiiri gibi yazılanları yalnızca yaşayanlar anlayacak. Şiirlerde bana, yalnızca O anlatılacak.
Biliyorum bir gün kendisinin anlatıldığı şiirlere rastladığında yazılanları anlamayacak.
Zira tiren çoktan uzaklaşmış olacak.
Hayatın karanlık bir ara istasyonunda yapayalnız kalanlar unutulmaya mahkûm olacak.

O’na sor bakalım; En çok ne eksik kaldı, biliyor mu?
Gerçi ben bilmesini beklemiyorum.
Beni anlamasını beklemediğim gibi.
Benimki geç kalmış bir veda
Ya da yanlış anlaşılmış bir aşka bir türlü konulamayan
Nokta, nokta, nokta.

O’nun için denk gelirse eğer, iki lafın arasına sıkıştırıver söyleyeceklerimi.

“Bana pişman olacak kadar bile zaman tanımadı.”

Oysa her insan geriye dönüp baktığında “Acaba?” sorusunu sormak ister...
Hata yapıp yapmadığını ufak bir zaman aralığında tartışmak gereğini hisseder...
İçinden çıkamadığı durumlarla karşılaştığı anlarda bir süre
“kaçma hakkını” kullanmak için beyaz yalanlar söyler...
Ben bunların hiçbirini yapamadım.
Yapacak zaman bulamadım.
Belki bu yüzden bugün ben yalnızca “iyi olmuş” diyebiliyorum. Yanılmadığımı, hata yapmadığımı düşünebiliyorum.
Beni en çok işte bu yaralıyor.
Bu kadar haklı çıkmak insana pişman olma fırsatını tanımıyor. İnsan pişman olamayınca da “bi daha” diyemiyor.
Ayrılık, ( “zamansız” olunca ) tüm ağırlığını omuz başına bırakıyor.

Ve o orada durduğu sürece ben bir daha hiç bir zaman benzer ağırlıkları kaldırmayı göze almayacağım.
Ortalama aşklara bir kez aldandım, bir daha aldanmayacağım.

Yanlış anlamasın sakın.
İstese de, istesem de, istesek de hiçbir zaman geri dönmeyeceğim.
Niyetim af dilemek değil, af etmek hiç değil...

Benimkisi eski bir dost’tan bir “hayat mahkumunun” son istekleri, o kadar...

Onun sesini duymak istemiyorum, bir daha telefon etmeyeceğim. Yüzünü zaten görmeyeceğim.
Bitip gidenlerin ardından artık ben de üzülemeyeceğim.

Gelsin bende kalan son parçasını, çantasını alsın, sırtındaki bavuluna yüklediği yalan hayatlarla uzaklara kaçsın.