Ona de ki

[NuriyeV]

ONA de ki
Gedərkən məni də bərabərində apardı. Ondan geriyə qalanları da mən qaldırdım. Məktubları qutuların içinə buraxdım. Şəkillər başqalarına aid şəkillərin yanında durur. Şeir çox yazmamışdı onsuz da... Amma nafilə, Ondan hələ xilas ola bilmədim. Yazdıqları yalnız bir kağız parçasının üzərində olsa da , oxuduğumda səsi qulaqlarımda əks-sədalanır. Şəkillərinə nə vaxt baxsam göz qapaqları tərpənir. Evdə gəzərkən ayaqlarıma xatirələr dolanır. Gülümsəməsi divarlara asılı şəkillərin üzərinə ilişmiş. Nə qədər məşğul olsam çıxmır. Mavi kresloda hələ istiliyi dayanır. İ


Çölə, içəridən fərqsiz. Tək də deyiləm üstəlik. Mən nə qədər ağladımsa, o qədər də yağış yağdı. Günəş hörmət ilə buludların arxasında qaldı.
İndi, yəni o yoxkən həyat gözümə batır. Nə günəşli günlər , nə ehtiraslı insanlar , nə də ülvi məqsədlər vecimədi. Bir mən varam. Milyardlarla insan bir tərəfə , mən tək qalmışam bir tərəfdə... Yəni daha gücsüz , yəni daha kövrək, yəni daha mənasız.
Böyük bir çuxur, dolmağını gözləyir. Anlar və xatirələr o çuxurun məzar daşları kimi başımda tikilir.


ONA de ki ;
Biz onunla dümağ yağan bir qarın altında gəzirdik. Yaşıllıqlara baxan bir pəncərənin gerisiydik. Bir otel otağında ümid edilmədik bir anda qarşılaşmış sürgündə yorğunluqdan yatan iki bədəndik. Eyni marka iki avtomobil kimiydik. Quru qablı ağ səhifəli bir dəftərdə kağız ilə qələmin arasına girən bir təklik şeiriydik. Qızıl sarısı, maviliklərdik. Qəhvəyi dərinliklərdik... O zamanlar adı artıq çox da lazım olmayan, xatırlanması qadağan edilən bir külək idik... O bir gözyaşı idi , başladımı bir daha durdurulamayan. Mən bir ümiddim, hara getdiyi bilinməyən buxarlı bir qatarın son vaqonuna yapışan .
Biz Onunla digərlərindən fərqli kimiydik.


ONA de ki;
Gecələri yatmıram artıq. Avqust böcəkləri müşayiətində dalıram səssizliklərə. Anlayacağı ən yaxın dostum səhərlərə uzanan bir zırıltı ya da qulaqlarımda hələ zingildəyən "səni sevirəm" yüklü pıçıltısı... Onlar izah edir mən həmişə dinləyirəm. Susduqlarında onu dinləyirəm. Yer üzünü onu düşündüyüm anlar işıqlandırır və üzərimdə çox vaxt hüznlü bir ay parlayır. Mənim qədər içi qaralmasa da, Ay da "tək" mənim qədər. Böyük şəhərlərin təklərinə ay müşayiət edir . Şəhərin bütün işıqları onlar üzündən heç bir zaman sönmürO anlarda böyük şəhərlərin gecə gözətçiləri , bir qadının göz qapaqlarında dikilib aşağıya, sonsuz bir uçuruma baxarkən tapırlar özlərini. Buraxırlar boşluğa mənasız bədənlərini, düşünmədən geridə gözləyənlərini.


ONA de ki;
Küçədə gedərkən təsadüflər qarşı qaşıya gətirsə onunla səni.. Və əgər yanında yoxsa biri. Dayandır onu və ona yavaş səslə pıçılda söyləyəcəklərimi...
Gecələrin çox uzun olduğunu anladım və şəfəq vaxtı o oyanarkən mən daha yeni yuxuya getdim.Bir-birinə çata bilməyən ürəklər özlərini gecələri bitməsini istəmədikləri yuxulara vurur. ONun daxil olmadığı bir həyatı yaşamaq, artıq çox da mənalı gəlmir...

[Damla1]

Cox teesüf ki gözel sözler yaza bilmirem men ona göre kopyaladim bir yerlerden

Həyatım bir-birindən fərqsiz günlərdən ibarət idi sanki
Hər gün eyni şeylər, eyni söhbətlər
Artıq gələcəyimdən belə ümidsiz yaşayıb gedirdim
Bilirdim boşuna oksigen istehlak etdiyimi
Bilirdim artıq namərd dünyadan gözləməyim lazım olan
bir şey qalmadığını
Məqsədsiz bir uçurtma kimi küləyin əsdiyi istiqamətlər idi
həmişə yolum
Qırılmışdı bir dəfə qələmim eşq məhkəməsində
Sıxılmışdım dünyadan insanlardan
Hər şeyin yalan olduğu bu dünyada haradan
bilərdim ki, günəş doğacaq içimə
Haradan bilərdim ki, yaşıllaşacaq yenidən içimdəki
qurumuş çiçəklər
Artıq hər şeydən ümidimi kəsmişdim ki,
Sən çıxdın qarşıma
Nə vardı ki, baxdım mavi gözlərinə nə vardı ki,
ayrıla bilmədim yanından
Elə duyğular içərisinə qapılmışdım ki,
Tökdün birdən içindəkiləri bütün səmimiyyətinlə
qışqırarcasına
Fələyə üsyan edərcəsinə qusurdun içindəkiləri
Etibardan bəhs etdin həmişə
Məna verə bilmədiyim insanların sənə
verə bilmədikləri güvən
Haqlı idin o etibarı necə verə bilərdim ki, sənə
Sənə necə etiraf edə bilərdim həyatdan qopmaq
üzrə olduğum bir dövrdə
içimdə sənin üçün qopan fırtınaları
Sənə necə deyə bilərdim artıq mavi gözlərindən
fərqli gözlərdə insanlar qalmadığını
Amma söylədim işdə
Qışqırarcasına izah etdim içimdəki hər şeyi
sənsizliyi gözə alarcasına
Bəlkə artıq məni görmək istəməyəcəkdin
Bəlkə artıq baxmayacaqdın gözlərimə
Saxlayacaqdın özünü məndən
İzah etdim hər şeyi gözə alaraq
Bəlkə bir az peşmanlıq, bəlkə də qorxu
vardı içimdə
Sandım ki, artıq sən olmayacaqsan yenə
hər şey eyni olacaq
Həyatımda ilk dəfə gerçək üzünü göstərən
günəş bu səfər əbədi saxlayacaqdı özünü
qapqara buludların ardına.
Səni sevirəm dedim, sənsiz
edə bilmirəm dedim
Sən yoxsansa kimsənin ola bilməyəcəyini izah etdim
saatlarla, günlərlə
Səni görüncə zövq almağa başladım insanları
sevdim təkrar
Yapışdım möhkəm-möhkəm bir daha buraxmamaq
üzrə həyata
İndi izah et mənə gördüklərimin bir yuxu olmadığını
Göstər həyatın gerçək üzünü göstər
günəşin parlaqlığını
Birlikdə yaşıllaşdıraq susuz qalmış cücərtiləri
Birlikdə yapışaq aşaq bütün maneələri
qorxusuzca
Birlikdə gələk öhdəsindən bütün
yalanların səhvlərin

Yazi müelifi halal et

[AgLaYaN_BuLuD]

aferin sizlere

[NuriyeV]

Cox teesüf ki gözel sözler yaza bilmirem men ona göre kopyaladim bir yerlerden

Həyatım bir-birindən fərqsiz günlərdən ibarət idi sanki
Hər gün eyni şeylər, eyni söhbətlər
Artıq gələcəyimdən belə ümidsiz yaşayıb gedirdim
Bilirdim boşuna oksigen istehlak etdiyimi
Bilirdim artıq namərd dünyadan gözləməyim lazım olan
bir şey qalmadığını
Məqsədsiz bir uçurtma kimi küləyin əsdiyi istiqamətlər idi
həmişə yolum
Qırılmışdı bir dəfə qələmim eşq məhkəməsində
Sıxılmışdım dünyadan insanlardan
Hər şeyin yalan olduğu bu dünyada haradan
bilərdim ki, günəş doğacaq içimə
Haradan bilərdim ki, yaşıllaşacaq yenidən içimdəki
qurumuş çiçəklər
Artıq hər şeydən ümidimi kəsmişdim ki,
Sən çıxdın qarşıma
Nə vardı ki, baxdım mavi gözlərinə nə vardı ki,
ayrıla bilmədim yanından
Elə duyğular içərisinə qapılmışdım ki,
Tökdün birdən içindəkiləri bütün səmimiyyətinlə
qışqırarcasına
Fələyə üsyan edərcəsinə qusurdun içindəkiləri
Etibardan bəhs etdin həmişə
Məna verə bilmədiyim insanların sənə
verə bilmədikləri güvən
Haqlı idin o etibarı necə verə bilərdim ki, sənə
Sənə necə etiraf edə bilərdim həyatdan qopmaq
üzrə olduğum bir dövrdə
içimdə sənin üçün qopan fırtınaları
Sənə necə deyə bilərdim artıq mavi gözlərindən
fərqli gözlərdə insanlar qalmadığını
Amma söylədim işdə
Qışqırarcasına izah etdim içimdəki hər şeyi
sənsizliyi gözə alarcasına
Bəlkə artıq məni görmək istəməyəcəkdin
Bəlkə artıq baxmayacaqdın gözlərimə
Saxlayacaqdın özünü məndən
İzah etdim hər şeyi gözə alaraq
Bəlkə bir az peşmanlıq, bəlkə də qorxu
vardı içimdə
Sandım ki, artıq sən olmayacaqsan yenə
hər şey eyni olacaq
Həyatımda ilk dəfə gerçək üzünü göstərən
günəş bu səfər əbədi saxlayacaqdı özünü
qapqara buludların ardına.
Səni sevirəm dedim, sənsiz
edə bilmirəm dedim
Sən yoxsansa kimsənin ola bilməyəcəyini izah etdim
saatlarla, günlərlə
Səni görüncə zövq almağa başladım insanları
sevdim təkrar
Yapışdım möhkəm-möhkəm bir daha buraxmamaq
üzrə həyata
İndi izah et mənə gördüklərimin bir yuxu olmadığını
Göstər həyatın gerçək üzünü göstər
günəşin parlaqlığını
Birlikdə yaşıllaşdıraq susuz qalmış cücərtiləri
Birlikdə yapışaq aşaq bütün maneələri
qorxusuzca
Birlikdə gələk öhdəsindən bütün
yalanların səhvlərin

Yazi müelifi halal et

sen varya sen sen başımın tacı gözümün nuru

[Ruzgar_Gulu]

O’na de ki ;
Biz onunla bembeyaz yağan bir karaltında gece yarısı yürüyüşlerinde üşümeyen ayak izleriydik. Yeşilliklere bakan bir pencerenin gerisiydik. Bir fenerin beklediği kumsalda güneşe yüzünü veren çakıl taşlarıydık. Bir otel odasında umulmadık bir anda karşılaşmış sürgünde yorgunluktan uyuyakalan iki bedendik. Aynı marka iki araba gibiydik. Kara kaplı beyaz sayfalı bir defterde kağıt ile kalemin arasına giren bir yalnızlık şiiriydik. Altın sarısı, maviliklerdik. Kahverengi derinliklerdik... O zamanlar adı artık pek de lazım olmayan , anılması yasaklanan bir esintiydik... O bir gözyaşıydı , başladı mı bir daha durdurulamayan. Ben bir umuttum, nereye gittiği bilinmeyen buharlı bir tirenin son vagonuna tutunan .
Biz Onunla diğerlerinden farklı gibiydik.

[NuriyeV]

ona deki yoruluram artıq...

[Ruzgar_Gulu]

Ona de ki; külek dağdan ne aparar ne olsa mene olacaq sen könlümü sevindirsen ne olsa qeme olacaq bahar kimi gülü seven menim kimi seni seven çox olub yene olacaq çıx qarşıma yolumda ol her günümde anımda ol can verende yanımda ol son sözüm sene olacaq inadın yolumu kesdi inaddırsa inad besdi bu dünyanın işi tersdi beledi bele olacaq dünya bize qalan deyil iller ötse solan deyil sene 1 şey olan deyil ne olsa mene olacaq

[Kralica_]

Xəyal etməyi xəyallarda yaşamayınca, hər nəfəsdə hava kimi suyu da içmədikcə səni necə sevdiyimi bilməzsən.

[nigar_01]

Giderken beni de beraberinde götürdü.
Ondan geriye kalanları da ben kaldırdım.
Mektupları kutuların içine bıraktım.
Resimler diğerlerine ait resimlerin hemen yanında duruyor.
Şiir pek yazmamıştı zaten...
Ama nafile, Ondan henüz kurtulamadım.
Yazdıkları yalnızca bir kağıt parçasının üzerinde olsa da ,
okuduğumda sesi kulaklarımda yankılanıyor.
Resimlerine ne zaman baksam göz kapakları kımıldıyor.
Evde dolaşırken ayaklarıma anılar dolanıyor.
Gülümsemesi duvarlara asılı resimlerin üzerine takılmış kalmış.
Ne kadar uğraşsam çıkmıyor.
Mavi koltukta hala sıcaklığı duruyor ve kimi zaman bir
alelade tişört henüz onun kokusunu atamamışken elime geliveriyor.
İşte o an deliriyorum.
Panik içinde kendimi dipsiz bir kuyunun içinde çırpınırken buluyorum.
Duvarlar üzerime geliyor, Mavi koltuk beni içine çekiyor ve alelade bir tişört boğazıma düğüm üstüne düğüm atıyor.
Dışarı, içeriden farksız. Yalnız da değilim üstelik.
Koca bir yaz, bana eşlik etti.
Ben ne kadar ağladıysam, o kadar da yağmur yağdı.
Güneş saygı ile bulutların arkasında kaldı.
Şimdi, yani o yokken hayat gözüme batıyor.
Ne güneşli günler, ne ihtirxxxx insanlar, ne de ulvi amaçlar umurumda.
Bir ben varım.
Milyarlarca insan bir yana, ben hemen şuraya yalnızlar bulvarının köşe başına ...
nükleer bir savaşın ardından yapayalnız kalmış gibiyim dünyada Üstelik de onsuz...
Yani eskisinden daha güçsüz, yani daha kırılgan, yani daha anlamsız.
Koca bir çukur, dolmayı bekliyor.
Anlar ve anılar o çukurun mezar taşları gibi başımda dikiliyor.

[NuriyeV]

ona deki men artıq senle küs qalmaq istemirem ne sen meni düzgün anladin nede men seni