Savaşın Çocukları

SAVAŞIN ÇOCUKLARI

geldiler
alevden topları
ölüm kusan tanklarıyla
umutla sulanan
bir avuç toprağa
aldırmadan
sevişen aşıklara
yıldızlar altında
rüya zamanı
aydınlık geceye
kabus gibi çöktüler

...ve gittiler
arkalarında
yarım kalmış hayatlar bırakarak
duymadan anaların
göğü inleten feryatlarını
barut ve kan kokuları içinde
basıp basıp
ölü canlar üstüne
umudu ezen
yaşamı çiğneyen
postalları ayaklarında
kimi sırıtarak kahpece
kimisi ağlayarak
bilmeden
yalnızca bir sayı olduklarını
başkanlarınca
çelik canavarlarıyla
parfüm kokan evlerine döndüler

ve çocuklar...
şaşkın,ağlayan
babasını arayan çocuklar
bir gecede solan yüzlerinde
korku sarmış gözleriyle
çocuk olduklarını bile bilmeden daha
kül olmuş oyuncakları
kan gölünde ayakları
duymuşlar mıydı
düşmanlığı
masal dünyalarında
yazıldığını tarihin
insan kanıyla
acının en büyüğünü savaşta öğrendiler..

Güzel sözler sagol. Ay sözkonusu cocuklar oldumu icim parcalaniyor ya...

harbi guzelmiş yaw

:cry: