Verilən Borcu Yazmaq

Verilən Borcu Yazmaq

[

“Ey iman gə*ti*rən*lər! Mü*əy*yən müd*də*tə bir-bi*ri*nə borc ve*rib al*dıq*da, onu ya*zın! Bu*nu ara*nız*da bir nə*fər ka*tib əda*lət*lə yaz*sın! Ka*tib gə*rək Al*la*hın öy*rət*di*yi ki*mi yaz*maq*dan bo*yun qa*çır*ma*sın, yaz*sın! Borc*lu olan şəxs bor*cu*nu söy*lə*yə*rək (de*yə-de*yə) yaz*dır*sın və Rəb*bi olan Al*lah*dan qor*xa*raq on*dan (borc*dan) bir şey əs*kilt*mə*sin. Əgər borc*lu ağıl*sız və zə*if*dir*sə, ya*xud söy*lə*mə*yə qa*dir de*yil*sə, o za*man gə*rək onun əvə*zi*nə və*ki*li əda*lət*lə de*yib yaz*dır*sın. Öz adam*la*rı*nız*dan iki ki*şi*ni də şa*hid tu*tun! Əgər iki ki*şi ol*maz*sa, ra*zı ol*du*ğu*nuz bir ki*şi ilə iki qa*dı*nın şə*ha*də*ti ki*fa*yət*dir. Əgər bi*ri unu*dar*sa, o bi*ri*si onun ya*dı*na sal*sın. Şa*hid*lər də*vət olun*duq*la*rı za*man bo*yun qa*çır*ma*sın*lar. Az və ya çox ol*ma*sı*na bax*ma*ya*raq, bor*cu öz vax*tı*na qə*dər yaz*ma*ğa ərin*mə*yin! Si*zin bu işi*niz Al*lah ya*nın*da da*ha əda*lət*li, şa*hid*lik üçün da*ha düz*gün və şüb*hə*yə düş*mə*mə*niz üçün haq*qa da*ha ya*xın*dır. La*kin ara*nız*da hə*mi*şə dövr edən aş*kar ti*ca*rət za*ma*nı onu yaz*ma*ma*ğı*nız si*zin üçün gü*nah de*yil*dir. Alış-ve*riş et*di*yi*niz vaxt şa*hid tu*tun! An*caq ka*ti*bə və şa*hi*də zə*rər ye*ti*ril*mə*sin. Əgər zə*rər ye*tir*sə*niz, əl*bət*tə, bu si*zin üçün pis iş*dir. Al*lah*dan qor*xun! Al*lah si*zə öy*rə*dir. Al*lah bü*tün iş*lə*ri bi*lən*dir!” (Bə*qə*rə su*rə*si, 282).

Borc ve*rən za*man onu yaz*ma*ğın gərəkli olması bu ayə*də ol*duq*ca açıq və mü*fəs*səl şə*kil*də izah edi*lir. Bu*ra*da*kı ən mü*hüm mə*qam isə ya*xın*lıq, qo*hum*luq, sə*mi*miy*yət, dost*luq ki*mi an*la*yış*la*rı əsas gö*tü*rə*rək, ayə*nin əm*ri*ni qu*la*qar*dı*na vur*ma*maq*dır. Kim*lər ara*sın*da olmasından və miq*da*rından asılı olmayaraq, ayə hə*min hök*mü tət*biq et*mə*mək üçün heç bir is*tis*na gös*tər*mə*miş*dir. Bu*na gö*rə də əgər in*san hə*qi*qə*tən mö*min*dir*sə, bu ayə*nin hök*mü*nə qeyd-şərt*siz bo*yun əy*mə*li*dir.

Hə*qi*qə*tən də ayə*də bil*di*ril*di*yi ki*mi, əda*lət*dən kə*na*ra çıx*ma*maq, gələcəkdə hər han*sı şüb*hə*yə, yan*lış gümana və haq*sız*lı*ğa yol ver*mə*mək üçün, bu, ən mü*hüm təd*bir*dir. Nəfs*lə bağ*lı olan tən*bəl*lik ki*mi hal*lar da ayə*nin hök*mü*nün ye*ri*nə ye*ti*ril*mə*mə*si*nə sə*bəb ola bil*məz.
(məqalə harun yahya)