Bitmesin qaranliqlar...

[

Yenə gecəmin qonağı oldu boş səhifələr
Fikirlər çatırdı yazılmamış ağ vərəqə
Qulaqlar yenə duyur yenə də acı kəlmələr
Bu gecə tam sakitdir döyünməyən ürək də.
Yağdırdı çox lənətlər, söydü içdə hər kəsə
Bir anlıq durub baxmaq istədi geridə qalan keçmişə
Nədən başladı fikirlər? Niyə boyandı qara rəngə?
Niyə eşidirdi sadəcə gülüşlə dolu qəhqəhələr?!
Harda qaldı xoşbəxt sandığı o bal tək acı günlər?
Niyə yarandı bu qədər qəzəb və nifrət də?
O çox düşündü.. suallar yenə də qaldı cavabsız
Yenə dayanmadan axtardı sığınmağa sınıq qapı
Amma bu dəfə yox idi gözlərdən axan buz tək soyuq yağış
Amma bu dəfə yox idi yanında tərpənən canlı varlıq.
Yenə yaranıb çartlar sınıb dağılan divarda
Yenə hər yer boşdu, təkəm insanlar arasında
Səhərin aydınlığında yenə də günəş batıbdır
Yenə də qaranlığdı, yenə də qaranlığdı…
Axır göz yaşlarım qəlbimin lap axırlarına
Duzlu su axır sanki yeni yara yarananda
Susun! Bəsdirin! Yoxam bu kütlə arasında
Yenə də qaranlığdı! Yenə də qaranlığdı!
Məndən soruşma səbəb, məndən soruşmayın heçnə
Soruşmadılar illərdir nə keçirdi düşüncələr
Çıxıb gedirəm artıq yoxdur ruhum cansız bədəndə
Yenə də buz tək soyuqdur, yenə də qaranlığdı.
Çəkəcəm gözəl naxışlar son dəfə qollar üstündə
Bu dəfə dərindi yara geriyə yol yox bəlkə də
Sıxılır beyin fikirdən, yaranır nifrət yenə də
Yenə də qaranlığdı, bu dəfə son olan bir andır.
Yenə var yalan gülüşlər, yenə də yalandı sözlər
Qaçırdı gözlər üzlərdən baxmayın qəmli gözlərə
Soyudu dostlar da birdən, soyudu hava anidən
Söndürün yandı işıqlar, bitməsin qaranlığlar da…