AYRILIK

[montoya]

BÖYLE SEVDİM İŞTE
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni
gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka
yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu
kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden
ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın
bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En
kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana.
İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi
ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok
edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni
ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün
yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...

[vusal_21]

batu ellerine salik cok guzel siirler

[suzi333]

Ayrılık nedir bilir misiniz? .
Ayrılık kanadı kırık bir kuştur.
Ayrılık kavuşmayan, varılmayan
Bitmez yollarda yokuştur.

Ayrılık hüzündür,yalnızlıktır.
Ayrılık, olmayan sabahın gecesidir.
Ayrılık,duymayan kulağın sesi,
Görmeyen gözün hayat gailesidir.

Ayrılık, uzaklardan gelmeyen yolcu.
Ayrılık, gittikçe büyüyen bir çığdır.
Ayrılık, dili tutulmuş gibi bülbülün,
Suskunluğa gömülen çığlığıdır.

Ayrılık geçmişi olmayan anlarda,
Ayrılık şarkılarıyla avunmalardır.
Ayrılık rüzgarını kaybeden yağmurların,
Başka, başka yerlere yağmasıdır.

Ayrılık solan son yapraktır dalda.
Ayrılık elle tutulamayan dumandır.
Ayrılık büyümeyen çocuk kucağında,
Ha bire avuntuyla kandırılmaktır.

Ayrılık kabuk bağlamayan yara.
Ayrılık rengini kaybetmiş gökkuşağı.
Ayrılık kalabalıklar içinde bir an,
Görmek istediklerini gizleyen gözbağı.

Ayrılık nedir bilir misiniz? ..
Ayrılık....

[suzi333]

Sebepsiz yere ağlamak istedin mi hiç Ağlarken boğazına bi düğüm saplandımı Yanağından süzülüp yüreğine düşen her damlada SENİ SEVİYORUM diye haykırmak geldimi içinden sevdiğine Şimdi de ağlıyorum SEVDİĞİM ama sana değil bir kalemde sildiğin AŞKIMIZA ağlıyorum SENİ SEVDİĞİM için özür dilerim

[Sindy]

tanri hec kimi sevdiklerinden ayirmasin.ama hayatda ne olursa xeyirliye dogrudur demekdir,sizden ayrilanlar ucun uuzlmeye deymez. tesekkurler...