Əmanətə Və Əhdlərə Xəyanət Etməmək

[meridyen2]

Əmanətə Və Əhdlərə Xəyanət Etməmək



Əma*nət de*yil*di*yi za*man bu, yal*nız məh*dud mə*na*da, yə*ni ve*ri*lən bir şe*yi mü*əy*yən müd*də*tə sax*la*maq ki*mi an*la*şıl*ma*ma*lı*dır. Hər bir və*zi*fə və mə*su*liy*yət in*san üzə*rin*də əma*nət*dir. Hə*min və*zi*fə la*zı*mi şə*kil*də ye*ri*nə ye*ti*ril*mə*zsə, əma*nə*tə xə*ya*nət edil*miş anlamına gəlir.

Quran*da tə*rif edi*lən mö*min dü*rüst, əmin və mə*su*liy*yət*li in*san*dır. O, ki*çik mə*sə*lə*lə*rin, ki*çik mən*fə*ət*lə*rin ar*dın*ca qaç*mır. Bu*na gö*rə də ona ve*ri*lən hər bir əh*di ye*ri*nə ye*tir*diyi və ya da*şı*dı*ğı əma*nə*tə ən gö*zəl şə*kil*də ria*yət et*diyi üçün tam eti*bar edi*lir. Mö*min*lə*rin bu xü*su*siy*yə*ti Quran*da belə mədh* edi*lir:

“Mö*min*lər əma*nət*lə*ri*ni və əhd*lə*ri*ni qo*ru*yub sax*la*yar*lar!” (Mu*mi*nun su*rə*si, 8).

“On*lar əma*nə*tə xə*ya*nət et*məz, ver*dik*lə*ri sö*zü ye*ri*nə ye*ti*rər*lər” (Məa*ric su*rə*si, 32).

“...Əhd edən*də əh*di*nə sa*diq olan*lar, dar ayaq*da, çə*tin*lik*də və ci*had za*ma*nı səbr edən*lər*dir. Doğ*ru olan*lar*dır. Müt*tə*qi olan*lar da on*lar*dır!” (Bə*qə*rə su*rə*si, 177).

Əhd et*mək və əma*nət sax*la*maq mə*sə*lə*sin*də in*sa*nın daşımaq iqtidarında olmadığı yü*kün al*tı*na gir*mə*si doğ*ru de*yil. Çün*ki ve*ri*lən əh*də ria*yət et*mə*mək, əma*nə*tə xə*ya*nət et*məyin he*sa*bı Al*lah dər*ga*hın*da so*ru*la*caqdır:

“...Əh*də və*fa edin. Çün*ki əhd ca*vab*deh*lik*dir” (İs*ra su*rə*si, 34).
“Ey iman gə*ti*rən*lər! Bi*lə-bi*lə Al*la*ha, Pey*ğəm*bə*rə və ara*nız*da*kı əma*nət*lə*rə xə*ya*nət et*mə*yin!” (Ən*fal su*rə*si, 27).

Bu*ra*da mü*hüm olan mə*qam, in*sa*nın ba*ca*ra*ca*ğı işlərin öhdəsindən gələ bilməmək qor*xu*su, tən*bəl*lik və bu*na bən*zər sə*bəb*lər*dən mə*su*liy*yət*dən qaç*ma*ma*sı*dır. Ba*car*ma*ya*ca*ğı işi boy*nu*na gö*tür*mək ki*mi, ba*ca*ra*ca*ğı xe*yir*li iş*dən, mə*su*liy*yət*dən ya*yın*maq da in*san üçün gü*nah ola bi*lər. Mə*su*liy*yət da*şı*maq hər za*man in*sa*nın öz se*çi*mi*nə bağ*lı de*yil. Özü də Al*la*hın əm*ri ki*mi qə*ti ita*ət tə*ləb edən hal*lar*da mö*mi*nin öz is*tə*yi ilə seçi*m haq*qı yox*dur.

Al*lah yo*lun*da mü*ba*ri*zə apa*rı*lar*kən hər kə*sə öz təc*rü*bə*si*nə və qa*bi*liy*yə*ti*nə gö*rə müx*tə*lif və*zi*fə*lər ve*ri*lə bi*lər. “Ba*car*ma*ram, mən bu mə*su*liy*yə*tin al*tın*dan çı*xa bil*mə*rəm” ki*mi bəhanələrin heç bir mə*na*sı yox*dur. Mö*mi*nin tam ita*ət, saf niy*yət və sə*mi*mi dua ilə ona ve*ri*lən mə*su*liy*yə*ti tam şə*kil*də ye*ri*nə ye*ti*rə bil*mə*mə*si üçün heç bir sə*bəb yox*dur.
(məqalə harun yahya)