SİZDEN BİR ŞƏKİL İSTƏYİRƏM...

DAİMA KALABİLMEK İÇİN ZAMANI GELDİĞİNDE GİTMEK GEREKİR

[

Öyle ya da böyle içinde

olduğumuz, zamanı geldiğinde de sırada bekleyenlere yer vermemiz gereken bir süreçtir yaşam. Ana hatlarıyla doğmak, büyümek ve ölmek kavramlarını içerir.

Basit gibi görünse de karmaşık kavramlar silsilesidir aslında yaşamak. Kimine göre yaşamak savaşmaktır. Güçlüklere yenilmemek, inadına devam etmektir. Kiminin savaşı hiç bitmemiştir. Kimi her savaşta yenilmiştir. Ama yaşamak savaşmak değildir her zaman, kiminin savaşı başlamadan bitmiştir, kimi savaş nedir bilmemiştir çünkü.

Yaşamak, yaşamakta değildir bazen, yaşlanmaktır aslında. Bazılarına göre yaşamak yaşlılıkla başlar zaten. Çocuklarınız sizi terk edince, köpeğinizde ölünce başlar. Küçük yaşlarda yaşamak size verilen bir roldür. Onu oynarsınız, repliğinizin dışında bildiğiniz fazla bir şey yoktur. Sürekli yönlendirilirsiniz. Genç yaşlarda yaşamak bir eğlence gibidir. Gözlerdeki perdeler yüzünden hayatın acı yanları görülemez. Her şey toz pembedir. Yaş ilerledikçe perde yavaştan aralanır, gerçekliğin kör edici ışıkları içeri süzülmeye başlar. ” Yaş otuz beş, yolun yarısı eder…” demiş şair, 35 yaşıyla birlikte yaşamın ağırlığı iyiden iyiye kendini hissettirir. Bu yaşlarda sanki çok iş yapmış gibi çekip gitmek, dinlenmek ister insan. Ancak daha ne yapmıştır, ne yaşamıştır ki yaşayacaklarına kıyasla. Bide, günümüz düzeninde ölülere mahsus huzuru ararlar. Yaşlar 50′yi zorladığında hatta birazda geçtiğinde perde falan kalmamıştır artık. Hayat tüm gerçekleriyle karşınızdadır. Çocuklarınız artık sadece telefonun ucundadır; tabi ona da zaman ayırırlarsa. Köpeğinizde yaşına yenik düşmüştür. Kısacası kendinizle başbaşasınızdır. Bu bir fırsattır aslında. Yaşamınız boyunca görüp geçirdiklerinizi düşünebilir, ortaya koyabilirsiniz. Acılarınızı, mutluluklarınızı, hayal kırıklıklarınızı, çaresizliklerinizi, hepsini bir potada eritip gözler önüne serebilirsiniz. Kıssadan hisseyi alan alır, almayanda getirilerinden mahrum kalır. Sanırım bu yaşların en verimli yaşlar olduğu da böylece doğrulanıyor. Yani yaşamak her nasıl olursa olsun bir ayrıcalıktır aslında.

İnsan, yaşamın ayrıcalığını bazen de tam öleceği zaman hisseder. Yaşamı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçmektedir. Öldükten sonra nelerden mahrum kalacağını görür insan.Yaşam sevinçleri gelir aklına insanın, birazda üzüntüleri tabi. Ölüm yaklaşınca bunların bir ayrıcalık olduğunu fark eder. Yaşamın bir ayrıcalık olduğunu yani.

M.ÜLKER…


[

[

[

menem aqlıma bunlar geldi..

Mende evlilik yıldönümüyle alaqalı bir shekil istiyorum..