Şükür etmək

Şükür etmək


İndi tamamilə xoşbəxt olduğunuzu deyə bilərsinizmi?

Sualıma düzgün cavab verin. Haqqınız olduğuna inandığınız uğurlara nail olmusunuzmu? Əgər cavabınız “xeyr”dirsə, böyük ehtimalla, məsələnin çox vacib məqamını nəzərinizdən qaçırırsınız: şükür etmək, təşəkkür etmək...
Dərin və səmimi şükür duyğusu varlığınızın əvəzedilməz hissəsinə çevrilməlidir. Təbii ki, əgər daimi xoşbəxtlik və bir-birini əvəz edən uğurlar arzusundasınızsa...
Bu baxımdan Siseronun bu sözləri ilə həmfikirəm: “Şükür etmək ancaq ləyaqətli insanların ən böyük xüsusiyyəti olmaqla qalmır, eyni zamanda digər bütün ləyaqətlilərin də böyüyü olması deməkdir”.
Həqiqət budur ki, qeyd-şərtsiz şükür etməyi bacarmayan həqiqi xoşbəxtliyə nail ola bilməz. Xoşbəxt olmadan isə böyük uğurlara nail olmaq mümkün deyil. Digər ifadə ilə desək, şükür edərək yaşayan insan çox böyük ehtimalla xoşbəxt və müvəffəq olur.
Əgər “niyə?” sualına cavab axtarırsınızsa, kainatı nizama salan qlobal qanunlara nəzər yetirək. Bu qanunlar “diqqətinizi nəyə yönəltsəniz, ona nail olarsınız” deyir. Mənfi düşüncələrə dalanlar daha çox mənfiyə meyillidirlər. Müsbətə meyilli olanlar isə əksinə...
Şükür etmək üçün həyatınızda baş verən müsbət hadisələrə baxın. Bu gözəlliklər sizə bəxş edildiyi üçün şükür edin. Gözəl şeylərə baxın, gözəllikləri düşünün.
Bu gününüzə və keçmişinizə baxın və gözəllikləri axtarın. Mütləq tapacaqsınız. Onu tapın və şükür edin. Çünki o olmaya da bilərdi. Konfutsinin bu fikri bu məqamda tam yerinə düşür: “Ayaqqabılarım olmadığı üçün şikayət edirdim, ta ki ayaqları olmayan birini görənə qədər”.
Keçmişdə uğursuzluqlarınız da ola bilər. Bundan da nəticə çıxarmaq lazımdır. Gələcəkdə baş verə biləcək hər hansı hadisə zamanı keçmiş təcrübələrinizdən faydalanın.
Hər şey üçün şükür və təşəkkür etmək mümkündür. Bir avtomobiliniz və ya bir eviniz varsa, şükür etmək üçün səbəb var deməkdir. Gözəl bir mənzərə ilə rastlaşmısınızsa və onu doya-doya seyr edirsinizsə, deməli, şükür etmək üçün əsas var: o mənzərəni yaradana, o mənzərəni görən gözləri sənə verənə, o gözəlliyi duyan hissləri sənin qəlbinə yerləşdirənə...
Şükür et, təşəkkür et. Və bunu sözlərlə ifadə et. “Şükür olsun”, “təşəkkür edirəm” de. Zaman keçdikcə diliniz də, könlünüz də bu sözə öyrəşəcək, hətta həyatınızın ayrılmaz parçasına çevriləcək.
Şükrünüzdə və təşəkkürünüzdə səmimi olun. Bu sözlər ruhunuzdan süzülsün. Şükür sizi doğru yola istiqamətləndirəcək.
Bu yazını oxuya bilirsinizsə, görə bildiyiniz üçün, bu yazını sizin üçün oxuyurlarsa, eşidə bildiyiniz üçün şükür edin.
İnsanların qələbəlik olduğu yerdə oturun. Hər gördüyünüz insana ürəyinizdə “təşəkkür edirəm” deyin. Heç bir səbəb olmasa da, bunu edin. Bunu səssiz bir sevgi ilə deyin.
Bu yazını oxuduğunuz üçün sizə təşəkkür edirəm!

evet gerçektende doğru bir konu...
İnsan hayatı sevmeli, doğayı, denizi, hayvanları bitkileri ve insanları sevmeli, bunun içinde Önce Allaha şükretmeli, sonrada doğanın güzelleştirilmesine katkıda bulunan insanlara teşekkür edilmeli.
etrafımıza baktığımızda belki anlamsız gördüğümüz şeylerin bile orda bulunması bizim için bir güzelliktir, onlar olmasa belkide anlamsızlık bizim için bir sorun olmayacaktır ve düzeltmek için bir çaba göstermeyecelktik.
herşey güzel diyip çevremizdeki herşeye olumlu bakabilmek kadar güzel birşey var mıdır.
teşekkür etmek için karşınızdakinin birşey mi yapması lazım sizce, ene hayır. otobüste yaşlı birine yer veren kişi sırf teşekkür almak için bunu yapmaz. karşılıksız yapar. insanlara saygısından ve sevgisinden. ama o yaşlı kişi ise gönlünden gelerek teşekkür eder :D
hayat böyle güzel ve anlamlı şeylerle doludur. hayatı sevin. insanları ve doğayı sevin. bunları severken bizim buu sevgimizin ve bütün bu güzelliklerin sebebi olan Allaha da şükredin :D
bunu eklediğin için de ben sana teşekkür ederim elif :D

Allahım verdiğin nimetler için binlerce kez şükürler olsun...

Həyatıma, nəfəsimə, canıma, havama, suyuma,

sukurle ılgılı bır yazı da ben gostereyım.


Efsane Wimbledon tenis oyuncusu Arthur Ashe AIDS'ten ölmekteydi. Dünyanın her köşesindeki hayranlarından mektuplar yağmaktaydı.

Bunlardan bir tanesi şöyle soruyordu: "Neden Tanrı böylesine kötü bir hastalık için seni seçti?"

Arthur Ashe buna şu cevabı verdi:

Tüm dünyada.50 milyon çocuk tenis oynamaya baslar, 5 milyon tenis oynamayı öğrenir, 500.000 profesyonel tenisi öğrenir, 50.000 yarışmalara girer, 5.000 büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya "Neden ben?" diye hiç sormadım. Ve bugün sancı çekerken, Tanrı'ya "Niye ben?" mi demeliyim?

Mutluluk insani tatlı yapar. Zorluklar güçlü yapar. Hüzün ise insan yapar.

Yenilgi mütevazı yapar. Başarı insanı ışıldatır. Ama yalnız Tanrı yolumuza devam etmemizi sağlar.

hersey gonlunce olsu

Alıntı:

---

anyon Nickli Üyeden Alıntı

sukurle ılgılı bır yazı da ben gostereyım.


Efsane Wimbledon tenis oyuncusu Arthur Ashe AIDS'ten ölmekteydi. Dünyanın her köşesindeki hayranlarından mektuplar yağmaktaydı.

Bunlardan bir tanesi şöyle soruyordu: "Neden Tanrı böylesine kötü bir hastalık için seni seçti?"

Arthur Ashe buna şu cevabı verdi:

Tüm dünyada.50 milyon çocuk tenis oynamaya baslar, 5 milyon tenis oynamayı öğrenir, 500.000 profesyonel tenisi öğrenir, 50.000 yarışmalara girer, 5.000 büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya "Neden ben?" diye hiç sormadım. Ve bugün sancı çekerken, Tanrı'ya "Niye ben?" mi demeliyim?

Mutluluk insani tatlı yapar. Zorluklar güçlü yapar. Hüzün ise insan yapar.

Yenilgi mütevazı yapar. Başarı insanı ışıldatır. Ama yalnız Tanrı yolumuza devam etmemizi sağlar.

---

Teşekk

Binlerce defa tesekkürler ey beni "bir damla su" dan yaradan. Verdigin bunca Nimete ve Ruzu ya. saglamlik ve afiyete göre tesekkürler. Bazilari kimi mende sene nankör oldum , meni AFFET :utandim: . Meni sebirle sükredenlerden eyle, Sükrünü eda edemeyecegim seylerle meni sinama.Elhamdulillah.......

Buradaki kardeslerden birisi mene kömeklik etsede bir avatar yada seklimi buraya koysam Vallahi onada tesekkür edicem aha buraya yazdim.... :wink:

daim şükredelim

Evet,ınsan bulundugu konuma yasadıgı guzel seylerı hatırlayıp sukretmelı

Alıntı:

---

anyon Nickli Üyeden Alıntı

sukurle ılgılı bır yazı da ben gostereyım.


Efsane Wimbledon tenis oyuncusu Arthur Ashe AIDS'ten ölmekteydi. Dünyanın her köşesindeki hayranlarından mektuplar yağmaktaydı.

Bunlardan bir tanesi şöyle soruyordu: "Neden Tanrı böylesine kötü bir hastalık için seni seçti?"

Arthur Ashe buna şu cevabı verdi:

Tüm dünyada.50 milyon çocuk tenis oynamaya baslar, 5 milyon tenis oynamayı öğrenir, 500.000 profesyonel tenisi öğrenir, 50.000 yarışmalara girer, 5.000 büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya "Neden ben?" diye hiç sormadım. Ve bugün sancı çekerken, Tanrı'ya "Niye ben?" mi demeliyim?

Mutluluk insani tatlı yapar. Zorluklar güçlü yapar. Hüzün ise insan yapar.

Yenilgi mütevazı yapar. Başarı insanı ışıldatır. Ama yalnız Tanrı yolumuza devam etmemizi sağlar.

---

harikaydı anyon.sağol :bye: :bye:

laazimdi laazimdi

Konun Gayet Güzel Saol konun için :)

Tesekkurler montoya.Okuyan herkese tesekkurler

Çocukluğumdan beri dar mekânlardan sıkılır ve bu tür yerlerden feryat edercesine uzaklaşırdım. İleri yaşlarda bunun bir hastalık olduğunu anlamış, fakat bu illetten bir türlü kurtulamamıştım.

Oysa ki o dar mekânlara, şimdi ister istemez g- irecektim. Beni sarıp sarmalamışlar ve uzunca bir tabuta yerleştirmişlerdi. Çevremde dolaşanların seslerini gayet iyi duyuyor ve gözlerim kapalı olmasına rağmen, her nasılsa onları görebiliyordum.

- Genç yaşta öldü zavallı, diyorlardı. Halbuki yapacak ne kadar çok işi vardı.

Gerçekten de birçok işim yarım kalmıştı. Meselâ oğluma iyi bir işyeri açamamış, araba ile renkli televizyonun taksitlerini henüz bitirememiştim.
Büyük bir firma kurup dostlarımı orada toplamak da artık hayâl olmuştu.
Üstelik kış çok yaklaştığı halde odun kömür işini halledememiş ve çatının akan yerlerini tamir edememiştim. Yarıda kalan işlerimi arka arkaya sıralarken, kulaklarımı çınlatan bir sesle irkildim. Sanki mikrofonla söylenen bu ses, beynimin en ücra köselerinde yankılanıyor ve:

- 'Geçti artık, geçti', diyordu. İçimden 'keşke geçmemiş olsaydı' diyordum. Nereden başıma gelmişti o kaza bilmem ki? Halbuki ne kadar da iyi araba kullanırdım. Olup bitenleri hatırlamaya çalışırken, dostlarımın çevremi sardığını ve içinde bulunduğum tabutun kapağını örtmeye çalıştıklarını fark ettim.

Onları engellemek için avazım çıktığı kadar bağırmak ve çırpınmak istediğim halde ne kımıldayabiliyor, ne de bir ses çıkartabiliyordum. Biraz sonra koyu bir karanlıkta kalmış ve gözlerimi, tabutun tahtaları arasından sızan ışığa çevirmiştim.

Dehşet içinde: - Aman Allah'ım, dedim. Ne olacak şimdi hâlim? Korkudan hiçbir şey düşünemiyordum. Bu arada omuzlara kaldırılmış ve sallana sallana götürülmeye başlanmıştım. Dışarıdaki seslerden yağmur yağdığı belli oluyor ve su damlacıklarının sesi, tabutumun gıcırtısına karışıyordu. Cenâze namazı için câmiye gidiyor olmalıydık.

Câmi deyince aklıma gelmişti. Çok yakınımızda olmasına ve her gün beş defa davet edilmeme rağmen, bir türlü vakit bulup gidememiştim. Ama her zaman söylediğim gibi elli yaşına gelince namaza başlayacak ve herkesin şikâyet ettiği kötü alışkanlıklarımı terk edecektim.

Evet evet, şu kaza olmasaydı, ileride ne iyi bir insan olacaktım. Daha önceden duyduğum ve nereden geldiğini kestiremediğim ses:

- Geçti artık, geçti, diye tekrarladı. 'Bitti artık.'
Biraz sonra namazım kılınmış ve tekrar omuzlara kaldırılmıştım.

Mahallemizdeki kahvehanenin önünden geçerken, her gün iskambil oynadığımız arkadaşlarımın neşeli kahkahalarını işitiyor ve 'herhalde ölüm haberimi duymamış olacaklar' diye düşünüyordum.

Sesler iyice uzaklaştığında, eğik bir şekilde taşındığımı hissederek mezarlığa çıkan yokuşu tırmandığımızı anladım.
Şiddetle yağan yağmurun tabuttaki çatlaklardan sızarak kefenimi yer yer ıslattığının da farkındaydım. Buna rağmen dışarıda konuşulanlara kulak verdim. Dostlarımın bir kısmı piyasadaki durgunluktan bahsediyor, bir kısmı da milli takımın son oyununu methediyordu. Tabutumu taşıyan diğer biri ise, yanındakinin kulağına fısıldayarak:

- 'Rahmetlinin tersliği, öldüğü günden belli, diyordu. Sırılsıklam olduk birader.'
Duyduklarım herhalde yanlış olmalıydı. Yoksa bunlar, uykularımı onlar için feda ettiğim dostlarım değil miydi? Yolculuğum bir müddet sonra bitmiş ve tabutum yere indirilmişti. Kapak tekrar açıldı ve cansız vücudumu yakalayan kollar, beni dibinde su toplanmış olan bir çukura doğru indirdi.

Boylu boyunca yattığım yerden etrafıma baktım.
Aman Allah'ım! Bu kabir değil miydi? O ana kadar buraya gireceğimi neden düşünmemiştim? Sessiz feryatlarımı kimseye duyuramıyor ve dostlarımın, üzerimi örtmek için yarıştığını hissediyordum.

Tekrar zifiri karanlıkta kalmış ve bütün âcizliğimle dua etmeye başlamıştım.

- Yârabbi, diyordum. Bir fırsat daha yok mu, senin istediğin gibi bir kul olayım. Ve kabrimi, cennet bahçelerinden bir bahçeye çevireyim.
Aynı ses, her zamankinden daha şiddetli olarak:

- Geçti artık, geçti, diye tekrarladı. 'Her şey bitti artık.'

Mezarımı örten tahtaların üzerine atılan toprakların çıkardığı ses gök gürültüsünü andırıyor ve bütün benliğimi sarsıyordu.

*** Son bir gayretle yerimden fırlayarak gözlerimi açtım.
Odamdaki rahat yatağımda yatıyor, fakat korkunç bir kâbus görüyordum.
Bitişik dairede oturan doktor arkadaşım beni ayıltmaya çalışarak:

Geçti artık, geçti, diye bağırıp duruyordu. 'Geçti bak, hiçbir şeyin kalmadı.'

Yattığım yerden yavaşça doğruldum. Terden sırılsıklam olmuş ve sanki yirmi kilo birden vermiştim. Dışarıda sağanak hâlinde yağmur yağıyor, şimşek ve gök gürültüsünden bütün ev sarsılıyordu. Etrafımdakilerin şaşkın bakışları arasında kendimi toparlamaya çalışırken

- Yârabbi, sana zerrelerim adedince şükürler olsun, diyordum. İyi bir kul olmak için ya bir fırsat daha vermeseydin?