Münafiqlər

Münafiqlər

[

İn*san di*nə ya*xın*la*şar*kən «Bu işin için*də ne*cə bir mən*fə*ət əl*də edə bi*lə*rəm?» ki*mi az*dı*rı*cı mən*tiq*lə de*yil, «Al*la*ha ne*cə iba*dət edə bi*lə*rəm, Ona necə ita*ət edib razılığını qa*za*na bi*lə*rəm?» mən*ti*qi*ni dü*şün*mə*li*dir. Buna zidd olan dav*ra*nış isə sə*mi*miy*yət*siz*lik olar. Qu*ran bu cür dav*ra*nış*la*rı mə*nim*sə*yən*lə*ri «mü*na*fiq» ola*raq ta*nıt*mış*dır. Bun*lar bir sıra mən*fə*ət*lə*ri naminə din*dar görü*nən, qeyri-sə*mi*mi, iki*üz*lü in*san*lar*dır və Al*la*hın qə*zə*bi*nə ən çox uğ*ra*yan, cə*hən*nə*min ən alt tə*bə*qə*si*nə atı*la*caq olan*lar da on*lar*dır. Qu*ran*da bu in*san*la*rın və*ziy*yə*ti be*lə bil*di*ri*lir:

«On*lar: «Al*la*ha, Pey*ğəm*bə*rə iman gə*tir*dik, ita*ət et*dik!» – de*yər, bun*dan son*ra isə on*lar*dan bir dəs*tə üz çe*vi*rər. Be*lə*lə*ri mö*min de*yil*lər. Ara*la*rın*da hökm et*mək üçün Al*la*hın və Pey*ğəm*bə*rin ya*nı*na ça*ğı*rıl*dıq*da on*lar*dan bir dəs*tə dər*hal üz çe*vi*rər. Əgər haqq on*la*rın tə*rə*fin*də ol*sa, ita*ət edib onun ya*nı*na gə*lər*lər» («Ni*sa» su*rə*si, 47-49).

Gö*rün*dü*yü ki*mi, mü*na*fiq təbiət*li in*san*lar di*nin an*caq öz ma*raq*la*rı*na uy*ğun hökm*lə*ri*ni qə*bul et*mək*də, di*gərlərini isə rədd et*mək*də*dir*lər. Bu in*san*lar bir müd*dət din*dar gör*sə*nir*lər, lakin hə*qi*qi və*ziy*yət*lə*ri Qu*ran*da*kı ifa*də ilə «uçu*ru*mun kə*na*rın*da bi*na qu*ran» in*san*lar ki*mi*dir:

«Elə isə bi*na*sı*nı Al*lah qor*xu*su və ri*za*sı üzə*rin*də qu*ran kəs da*ha yax*şı*dır, yox*sa uçul*maq*da olan bir ye*rin kə*na*rın*da qu*rub onun*la bir*lik*də cə*hən*nəm odu*na yu*var*la*nan kəs?! Al*lah za*lım tay*fa*nı doğ*ru yo*la yö*nəlt*məz!» («Töv*bə» su*rə*si, 109).

Yal*nız Al*la*hın razılığını ax*tar*ma*nın önə*mi*ni vur*ğu*la*yan bə*zi ayə*lər be*lə*dir:

«Al*la*hın ra*zı*lı*ğı*nı qa*zan*maq ar*dın*ca ge*dən şəxs, Al*la*hın qə*zə*bi*nə dü*çar ol*muş şəxs ki*mi ola bi*lər*mi? Onun ye*ri cə*hən*nəm*dir. O yer ne*cə də pis*dir!» («Ali-İm*ran» su*rə*si, 162).

[

«Son*ra da Al*la*hın ne*mə*ti və lüt*fü sa*yə*sin*də öz*lə*ri*nə heç bir əziy*yət to*xun*ma*dan ge*ri dön*dü*lər və Al*la*hın ra*zı*lı*ğı*nı qa*zan*mış ol*du*lar. Hə*qi*qə*tən, Al*lah bö*yük mər*hə*mət sa*hi*bi*dir» («Ali-İm*ran» su*rə*si, 174).

«On*la*rın giz*li söh*bət*lə*ri*nin ço*xun*da xe*yir yox*dur. Xe*yir an*caq sə*də*qə ver*mə*yi, ya*xud yax*şı*lıq et*mə*yi və ya in*san*lar ara*sın*da sülh ya*rat*ma*ğı əmr edən kim*sə*nin söh*bə*tin*də*dir. Al*la*hın ra*zı*lı*ğı*nı qa*zan*maq üçün be*lə iş*lər gö*rən kim*sə*yə bö*yük mü*ka*fat ve*rə*cə*yik!» («Ni*sa» su*rə*si, 114).

«Al*lah Öz lüt*fü*nə sı*ğı*na*n*la*rı onun*la əmin-aman*lıq yol*la*rı*na yö*nəl*dər, on*la*rı Öz iz*ni*lə zül*mət*dən nu*ra çı*xa*rar və düz yo*la is*ti*qa*mət*lən*di*rər!» («Mai*də» su*rə*si, 16).

«Al*lah mö*min ki*şi*lə*rə və qa*dın*la*ra al*tın*dan çay*lar axan cən*nət*lər və Ədn cən*nət*lə*rin*də gö*zəl məs*kən*lər vəd bu*yur*muş*dur. On*lar ora*da əbə*di qa*la*caq*lar. Al*lah*dan olan bir ra*zı*lıq isə da*ha bö*yük*dür. Bu, bö*yük qur*tu*luş*dur!» («Töv*bə» su*rə*si, 72).

«Və o kəs*lər ki, Rəb*bi*nin ra*zı*lı*ğı*nı qa*zan*maq üçün səbir edir, na*maz qı*lır, on*la*ra ver*di*yi*miz ru*zi*dən giz*li və aş*kar xərc*lə*yir, pis*li*yin qar*şı*sı*nı yax*şı*lıq et*mək*lə alır*lar – on*la*rı axi*rət yur*du*nun gö*zəl aqi*bə*ti – göz*lə*yir» («Rəd» su*rə*si, 22).

Mö*mi*nin hə*də*fi Al*la*hın razılığı, rəh*mə*ti və cən*nə*ti*dir. Bu*nun xa*ri*cin*də ki*çik dün*yə*vi mən*fə*ət*lər ax*tar*maz. Bu məq*səd*lə Al*lah mö*min*lə*ri «Hə*qi*qə*tən biz on*la*rı qə*ti ola*raq (axi*rət*də*ki əsas) yur*du dü*şü*nüb – anan ix*las sa*hib*lə*ri san*dıq» şək*lin*də bil*di*rir («Sad» su*rə*si, 46). Hə*qi*qə*tən də ix*las (yə*ni xa*lis, sə*mi*mi şə*kil*də Al*lah ri*za*sı*nı is*tə*mək) mö*mi*ni mö*min edən ən önəm*li xü*su*siy*yət*lər*dən*dir.

Əsl ne*mət*lər axi*rət*də**dir. Bu dün*ya fa*ni və ol*duq*ca qü*sur*ludur. Dün*ya*nın ne*mət*lə*ri isə axi*rət*də*ki*lə*rə nis*bə*tən çox məh*dud*dur. Dün*ya axi*rət*də*ki hə*qi*qi ne*mə*tin, yə*ni cən*nə*tin ol*duq*ca qü*sur*lu ör*nə*yi, nü*mu*nə*si ola*raq ya*ra*dıl*mış*dır. Qu*ran*da bu mə*sə*lə haq*qın*da be*lə bu*yu*ru*lur:

«Qa*dın*lar, uşaq*lar, qı*zıl-gü*müş yı*ğın*la*rı, yax*şı cins at*lar, mal-qa*ra və əkin yer*lə*ri ki*mi nəf*sin is*tə*di*yi və ar*zu*la*dı*ğı şey*lər in*san*la*ra gö*zəl gös*tə*ril*miş*dir. Bun*lar dün*ya hə*ya*tı*nın ke*çi*ci zöv*qü*dür, gö*zəl dö*nüş ye*ri isə Al*lah ya*nın*da*dır» («Ali-İm*ran» su*rə*si, 14).

«Bi*lin ki, dün*ya hə*ya*tı oyun-oyun*caq, bər-bə*zək, bir-bi*ri*ni*zin qar*şı*sın*da öyün*mək və mal-döv*lə*ti, oğul-uşa*ğı ço*xalt*maq*dan iba*rət*dir. Bu elə bir ya*ğı*şa bən*zə*yir ki, onun ye*tiş*dir*di*yi bit*ki əkin*çi*lə*rin xo*şu*na gə*lər. Son*ra o qu*ru*yar və sən onun sa*ra*lıb – sol*du*ğu*nu, da*ha son*ra çör-çö*pə dön*dü*yü*nü gö*rər*sən. Axi*rət*də şid*dət*li əzab, Al*lah*dan ba*ğış*lan*ma və ra*zı*lıq göz*lə*yir. Dün*ya hə*ya*tı al*da*nış*dan baş*qa bir şey de*yil*dir» («Hə*did» su*rə*si, 20).

[

Mö*min ha*lal şə*kil*də dün*ya ne*mət*lə*rin*dən is*ti*fa*də edər, am*ma bun*la*ra al*da*na*raq əs*la Al*la*hı, axi*rə*ti və əsl və*zi*fə*si*ni unut*maz. Buna zidd dav*ra*nı*şı nümayiş etdirməyin əvəzi isə bu şə*kil*də bil*di*ri*lir:

«De: «Əgər ata*la*rı*nız, oğul*la*rı*nız, qar*daş*la*rı*nız, öv*rət*lə*ri*niz, qə*bi*lə*niz (qo*hum*la*rı*nız), qa*zan*dı*ğı*nız mal*lar, ka*sad ol*ma*sın*dan qorx*du*ğu*nuz ti*ca*rət, xo*şu*nu*za gə*lən məs*kən*lər si*zə Al*lah*dan, Onun Pey*ğəm*bə*rin*dən və Al*lah yo*lun*da ci*had*dan da*ha əziz*dir*sə, Al*la*hın əm*ri gə*lin*cə*yə qə*dər göz*lə*yin. Al*lah fa*siq*lə*ri doğ*ru yo*la yö*nəlt*məz!» («Töv*bə» su*rə*si, 24).

Bu barədə edi*lən səhv hə*rə*kət isə «Cu*muə» su*rə*sin*də be*lə bil*di*ri*lir:

On*lar bir alış-ve*riş, ya*xud bir əy*lən*cə gör*dük*lə*ri za*man sə*ni ayaq üs*tə qo*yub ona tə*rəf cum*du*lar. De: «Al*lah dər*ga*hın*da olan sa*vab əy*lən*cə*dən də, ti*ca*rət*dən də xe*yir*li*dir. Al*lah ru*zi ve*rən*lə*rin ən yax*şı*sı*dır!» («Cu*muə» su*rə*si, 11).
(məqalə harun yahya)