Qış mənə SƏNi gətirdi...

[
Qış gəlir..öz soyuğunu özü ilə birgə gətirir. Qarlı, çovğunlu günlərə lap az qalıb. Artıq indidən qalın geyinirik. Papaqla başımızı isidirik ki donmasın. Qalın geyinirik ki üşüməyək. Əlcək taxırıq ki əllərimiz donmasın.
Bəs qəlbimiz? Onu nə isidəcək? Bəlkə bir insanın sevgisi bizə yetər ki qəlbimiz isinər və nə əlcəyə , nə də ki papağa ehtiyac qalmaz. Bəlkə də onun sevgidolu sözləri bizim qəlbimizin sobasıdır.
Bəlkə də bircə dəfə sənin saçına sığal çəksə o sənin isti papağındır.
Bəlkə də bircə dəfə sənin əlindən tutsa o sənin əlcəyindir.
Bəlkə də bircə dəfə sənə sarılıb qucaqlasa o sənin ən qalın geyimin olar.

[
Soyuq, qarlı, çovğunlu qış günündə qar dənəcəkləri gözlərini açmağa imkan verməsə belə onun gözlərinə baxıb sevgidolu sözlərini oxumaq qəlbin istiliyi deyilmi?
Soyuq dodaqlarımızı qurutsa belə bu dodaqlara baxaraq “səni sevirəm” kəlməsini eşitmək qəlbin istiliyi deyilmi?
Qulaqlar soyuqdan buz parçası olanda qulağına pıçıldayıb “səni sevirəm” deməsi qəlbin istiliyi deyilmi?
Burnun qıpqırmızı olub soyuqdan donanda onun burnunuzdan bir öpüşü qəlbin istiliyi deyilmi?

Qış sizi soyuğuna bürüsə belə, əsas odur ki qəlbinizi isidəcək sevgi gətirsin...

[