Susmağı öyrənir bu ürək

[
Yenə bir gecə və yenə baş başayam özümlə yenə səni tapıb itirdiyim yerdəyəm.

İnsanın bir şeylərə qərar verməsi nə qədər çətin ya səni içimə basdırmalı ya da artıq içimdən söküb atmalıyam. Amma hər nə olursa olsun susmalıyam. Hansı daha çətin hansı daha acı? Həqiqətən getməli idinmi yoxsa yanımda qalıb döyüşməli idinmi?...

Bir yol axtarıram özümə tapdığım bütün yollarsa sənə çıxır…

Bağlanmalı artıq gözlərəm. Sonsuz bir qaranlıqda tək başıma getməyə davam etməliyəm ucsuz-bucaqsız yollarda...

Getməliyəm ardıma belə baxmadan getməliyəm parçalayaraq uğrunda ölə biləcəyim dəyərləri və sevgiləri yox edərək yaşadığım bütün zamanları...

Necədə mərhəmətsiz zaman. Necə də ucaltmışdım səni gözümdə. Tutub öz
əllərimlə qoymuşdum ən yüksəyə sonra keflə izləmişdim ucalığını. Amma
yenə mən bitirməliyəm. Tutub qollarından endirməliyəm olduğun yerdən. Ya da səni ölənə qədər yaşatmalıyam daş ürəkli dediyin ürəyimdə.....

Nə qədər çətin bir qərar Heç bu qədər çətinlik çəkməmişdim...

Bir tərəfim: "Bir daha kimsə heç kim onun qədər çox sevilməyəcək" deyərkən bir tərəfim sakit səssiz...

Zaman keçir ürəyim ağrıyır. Bağlanmır yaralarım..

Tükənərkən mən ağılımda bir tək sən varsan...

Görürsənmi yenə danışıram amma səssizcə....

Susmağı öyrənir ürəyim..

Amma mən qərarımı verdim...

Səninlə olduğum zamanları düşünmək belə mənə xoşbəxtliklərin ən böyüyünü yaşadır..

Səni nə çox sevirmişəm. ..Söküb ata bilmirəm ürəyimdən...