Məzəmmət Edən Adamın Tənəsindən Qorxmamaq

Məzəmmət Edən Adamın Tənəsindən Qorxmamaq

[

Hər bir dövr*də Al*la*ha qul*luq e*dən, Onun əmr*lə*ri*ni ye*ri*nə ye*tirən, in*san*la*rın de*yil, yal*nız Al*la*hın razılığını qazanmağa çalışan insanlar, yaşadıqları cəmiyyətlər tərəfindən mən*fi mü*na*si*bətə məruz qalmışlar. On*lar di*ni in*kar edən*lə*rin rəhbər tutduqları az*ğın hə*yat tər*zi*ni və fəl*sə*fə*si*ni rədd et*dik*lə*ri*nə, Quran*da tə*rif edi*lən ide*al mo*de*li mə*nim*sə*dik*lə*ri*nə gö*rə müx*tə*lif təz*yiq*lər*lə üzləşmişlər. İn*kar*çı cəmiyyətin təz*yi*qləri da*ha çox fi*zi*ki işgəncələr və əzab-əziy*yətlər for*ma*sın*da olur.

Mö*min*lə*rin ya*xınları tərəfindən isə onlara qarşı əks təd*birlər görülür, mə*nə*vi təz*yiq göstərilir və mə*zəm*mət edilir. La*kin Al*la*ha tamamilə sığınan və sar*sıl*maz ima*na sa*hib olan mö*min*lər bu təz*yiq və mə*zəm*mət*lər qar*şı*sın*da öz din*lə*rin*dən az*ca da ol*sa, ge*ri çəkilməmişlər. Bu*nun mü*qa*bi*lin*də də Al*la*hın kö*mək və dəs*tə*yi*ni qa*za*na*raq in*kar*çı*lar üzə*rin*də zə*fər əl*də et*miş*lər.

İslamı yaşayan hər mömin bu cür fiziki təzyiqlərlə qarşılaşmaya bilər. La*kin Al*la*hın əmr*lə*ri*ni ye*ri*nə ye*tir*məkdə və ka*fir*lə*rin ba*til dü*şün*cə sis*te*mi*ni dar*ma*da*ğın et*mək*də nümayiş etdirdiyi əzm*kar*lı*ğı sə*bə*bindən ət*rafın*da olan in*san*lar tə*rə*fin*dən müx*tə*lif mə*zəm*mət*lə*rə mə*ruz qala bilər. Amma hə*min in*san*lar qı*sa müd*dət ərzin*də bu cür təz*yiq*lə*r qarşısında sarsılmayan, güc*lü iradəyə sa*hib olan, Al*la*ha güc*lü ina*mı olan mö*min*lə*ri yol*la*rın*dan az*dı*ra bil*mə*yə*cək*lə*ri*ni dərk edir*lər. Mö*min*lər on*la*ra təz*yiq edən*lər*dən de*yil, yal*nız Al*lah*dan qor*xur*lar. Hət*ta tam ək*si*nə, onlara təz*yiq edən in*san*larda vahimə his*si ya*ra*dır*lar. Be*lə təz*yiq*lər mö*min*lə*ri da*ha da möh*kəm*lən*di*rir.

Mə*zəm*mət edən insanın tə*nə və mə*zəm*mə*tin*dən qorx*maq Al*la*ha şə*rik qoş*maq de*mək*dir. Çün*ki Al*lah ayə*lə*rin*də “yal*nız On*dan qor*xul*ma*sı*nın la*zım ol*du*ğu*nu”bil*di*rir. Be*lə bir in*san İs*la*ma de*yil, yal*nız özü*nə zə*rər ye*ti*rir. Al*lah mə*zəm*mət edə*nin mə*zəm*mə*tin*dən qorx*ma*yan və aşa*ğı*da*kı ayə*də qeyd olu*nan yük*sək xü*su*siy*yət*lə*rə ma*lik olan mö*min*lə*ri misal gə*ti*rir:

“Ey iman gə*ti*rən*lər! Siz*dən hər kəs di*nin*dən dön*sə, bil*sin ki, Al*lah onun ye*ri*nə elə bir tay*fa gə*ti*rər ki, Al*lah on*la*rı, on*lar da Al*la*hı se*vər*lər. On*lar mö*min*lə*rə qar*şı mü*la*yim, ka*fir*lə*rə qar*şı isə sərt olar. Al*lah yo*lun*da vu*ru*şar və heç kə*sin tə*nə*sin*dən qorx*maz*lar. Bu, Al*la*hın lüt*fü*dür, onu is*tə*di*yi*nə ve*rər. Al*lah (lüt*fü ilə) ge*niş*dir, bi*lən*dir!” (Mai*də su*rə*si, 54).
(məqalə harun yahya)