Salam Verildikdə Eyni Dərəcədə Və Ya Daha Üstün Tərzdə Almaq

Salam Verildikdə Eyni Dərəcədə Və Ya Daha Üstün Tərzdə Almaq

[

Sa*lam ver*mək mö*min*lə*rin bir-bi*ri*nə ən gö*zəl di*lək və is*tək*lə*ri*ni təq*di*m et*mə for*ma*la*rın*dan bi*ri*dir. Cən*nə*tə da*xil olar*kən mö*min*lər sa*lam*la qar*şı*la*nar və Cən*nət*də də bir-bir*lə*ri ilə sa*lam*la*şır*lar. Sa*lam ve*rən in*sa*nın hə*min sa*la*ma da*ha gö*zəl şə*kil*də və ya ən azı ey*ni də*rə*cə*də ca*vab ver*mə*si fərz*dir:

“Si*zə sa*lam ve*ril*di*yi za*man onu da*ha gö*zəl alın və ya (ey*ni*lə sa*hi*bi*nə) qay*ta*rın! Şüb*hə*siz, Al*lah hər şe*yi he*sa*ba alan*dır” (Ni*sa su*rə*si, 86).

Ca*hil*lə*rin an*la*yı*şın*da isə ve*ri*lən sa*la*mı al*ma*maq, eşit*mə*məz*lik ki*mi dav*ra*nış*lar özü*nü qar*şı tə*rəf*dən üs*tün gös*tər*mək anlamına gə*lir. So*si*al və*ziy*yə*ti ba*xı*mın*dan özün*dən aşa*ğı he*sab et*di*yi in*san*la*rı əz*mək, on*la*ra həd*di*ni bil*dir*mək ki*mi çir*kin niy*yəti özündə ehtiva edən bu cür dav*ra*nış*la*ra tez-tez rast gə*li*nir. İs*lam*da və mö*min*lər ara*sın*da isə be*lə üs*tün*lük an*la*yı*şı və qiy*mət*lən*dir*mə for*ma*sı yox*dur. Kim olur*sa-ol*sun, ona ve*ri*lən sa*la*mı al*maq hər mö*min üçün Quran*da bil*di*ri*lən əmr*dir.
(məqalə harun yahya)