Bir Topluluğa Bəslənən Kinin Ədalətsizliyə Sövq Etməməsi

Bir Topluluğa Bəslənən Kinin Ədalətsizliyə Sövq Etməməsi

[

Əda*lət, in*san*lar ara*sın*da*kı an*la*şıl*maz*lıq*la*rı həll edər*kən haqq sa*hi*bi*nə heç bir tə*rə*f tut*ma*dan haq*qı*nı ver*mək mə*na*sı*nı verir. Amma Quran əx*la*qı*na əməl et*mə*yən in*san*lar əsa*sən tam və qə*ti əda*lət an*la*yı*şı ilə hə*rə*kət et*məz*lər. Bir çox xa*ri*ci amil*lər on*la*rın ədalətli qə*rar qə*bul etmələrinə tə*sir gös*tə*rə bi*lər. Mə*sə*lən, be*lə insan özü*nə da*ha ya*xın he*sab et*di*yi in*sa*nın le*hi*nə qə*rar qə*bul edə bi*lər. Həm*çi*nin mən*fəə*ti*nə uy*ğun gör*dü*yü, özü*nə fay*da*lı olan şə*kil*də hökm ve*rə bi*lər. Yə*ni, şəx*si mən*fə*ət na*mi*nə ve*ri*lən qə*rar əda*lət*li ol*ma*ya bi*lər.

La*kin in*san*la*rın əda*lət*siz*lik*lə*ri da*ha çox kin bəs*lə*dik*lə*ri in*san*la*ra qar*şı olan dav*ra*nış*la*rın*da or*ta*ya çı*xır. Nəf*sinin diqtə etdiyi kin his*si*nə qa*pıl*an in*san qar*şı*sın*da*kı şəxslə bağlı ədalətli qə*rar qə*bul et*mək*də çə*tin*lik çə*kə bi*lər. Kin bəslədiyi şəxsin haqlı olmasına baxmayaraq, onunla bağlı ədalətli qərar qəbul etməyə bilər. Elə*cə də kin bəs*lə*di*yi in*sa*nın və ya top*lu*lu*ğun haq*qı*na tə*ca*vüz edə bi*lər.

Bu sə*bəb*dən də Al*lah kin his*si*nin əda*lə*tə ma*ne ol*ma*sı*na xü*su*si*lə diq*qət ye*tir*miş və mü*səl*man*la*rı bu*nun*la bağ*lı xə*bər*dar et*miş*dir:

“Ey iman gə*ti*rən*lər! Al*lah qar*şı*sın*da sa*bit-qə*dəm və əda*lət*li şa*hid*lər olun. Hər han*sı bir ca*maa*ta qar*şı olan ki*ni*niz si*zi əda*lət*siz*li*yə sövq et*mə*sin. Əda*lət*li olun. Bu, təq*va*ya da*ha ya*xın*dır. Al*lah*dan qor*xun. Al*lah et*dik*lə*ri*niz*dən xə*bər*dar*dır!» (“Mai*də” su*rə*si, 8).

Ayə*nin əm*ri*nə əsa*sən mü*səl*man*lar ya*xın*lıq, mən*fə*ət, qo*hum*luq əla*qə*si və ya kin ki*mi sə*bəb*lər*ə görə, qar*şı*la*rın*da*kı in*sa*n və ya top*lu*luqla olan münasibətdə heç vaxt əda*lət*siz*lik et*məz*lər. Qar*şı*la*rın*da*kı in*sa*nlardan fərqli, hətta müsəlmanların inancına zidd inanca, düşüncəyə və fəlsəfəyə malik olmaları on*la*rın hə*min top*lu*luq haq*qın*da doğ*ru qə*rar qə*bul et*mə*lə*ri*nə mane ola bilməz. On*lar heç vaxt hiss*lə*ri*nə qa*pı*la*raq hə*rə*kət et*məz və ağıl*lı möv*qe*dən uzaq*laş*maz*lar. Ve*rə*cək*lə*ri hökm əleyh*lə*ri*nə də ol*sa, haq*qı giz*lə*məz və doğ*ru*dan kə*na*ra çıx*maz*lar.
(məqalə harun yahya)