Fitnə Ünsürləri

Fitnə Ünsürləri

[

Mö*mi*nin dün*ya hə*ya*tın*da ne*cə ya*şa*ma*lı olduğunu hər şe*yin ya*ra*dıcısı olan Al*lah ən in*cə təf*si*la*tı*na qə*dər bil*dir*miş*dir. Ancaq insan istək və ehtiraslarını ölçü olaraq götürdüyündə, nəfsinin arzu və istəklərini dinin mənfəətlərindən və Allahın razılığından üstün tuta bilir və nəticədə qəflət dolu bir ruh halına girir. Be*lə olduğu təqdirdə Al*la*hın vacib bu*yur*duq*la*rı*nı ta*ma*mi*lə dan*ır, ciddi şəkildə cəhd etməsi lazım olan hallarda səh*lən*kar və məsuliyyətsiz mü*na*si*bət göstərmiş olur.

Al*lahın dün*ya ne*mət*lə*ri*nin ötə*ri ol*du*ğu*nu və dün*ya*nın bir im*ta*han ye*ri ol*du*ğu*nu də*fə*lər*lə bil*dir*mə*si*nə bax*ma*ya*raq, bu cür in*sanlar dün*ya*nı özlərinə «əsl yurd» seç*mək*lə axi*rət*dən ta*ma*mi*lə üz çe*virirlər.

Qu*ra*nı nə*zə*rə al*ma*yan bir in*san sa*də*cə dün*ya*ya yö*nəl*miş məq*səd*lər seç*məklə, im*ta*han üçün ya*ra*dı*lan ha*di*sə*lər içə*ri*sin*də bo*ğul*ur. Al*lah mal-döv*lə*tin və eləcə də uşaq*la*rın fit*nə ola*ca*ğı*nı bir ayə*sin*də be*lə xə*bər ve*rir:

«Hə*qi*qə*tən, mal-döv*lə*ti*niz və oğul-uşa*ğı*nız an*caq bir im*ta*han*dır (fit*nə*dir). Ən bö*yük mü*ka*fat isə Al*lah dər*ga*hın*da*dır!» («Tə*ğa*bun» su*rə*si, 15).

Ərəb di*lin*də «im*ta*han» kəl*mə*si*nin baş*qa mə*na*la*rı ol*ma*sı*na bax*ma*ya*raq, bun*lar üçün «fit*nə» kəl*mə*si*nin iş*lə*dil*mə*si ol*duq*ca diq*qət çək*ir. Çün*ki in*san dün*ya*da*kı və*zi*fə*si*ni an*la*ma*dan «müt*ləq ev*lən*mə*li*yəm», « ai*ləm, uşaq*la*rım ol*ma*lı*dır», «mal-mülk sa*hi*bi ol*ma*lı*yam» de*yə dü*şü*nə*rək için*də ya*şa*dı*ğı ca*hi*liy*yə cə*miy*yə*ti*nin təl*qi*ni ilə bü*tün bun*ları dün*ya*nın ən önəm*li qa*nu*nları san*ır. Bu in*san*la*rın bir ço*xu ev*li*lik, mal-mülk və uşaq sa*hi*bi ol*maq mə*sə*lə*lər*ində göstərdikləri həs*sas*lıq*la*rı Al*la*hın əmr*lə*ri*nin ye*ri*nə ye*tiril*məsində göstərmirlər.

Al*lah uşaq is*tə*mə*yin və uşaq sa*hi*bi ol*ma*ğın öl*çü*sü*nü Qu*ran*da gös*tər*miş*dir. Bu öl*çü*yə gö*rə, adət-ənənə ol*du*ğu üçün de*yil, Al*la*hın razılığına uy*ğun olduğu təq*dir*də uşaq is*tə*ni*lir.

Bu möv*zu*da*kı nü*mu*nə Hz.İm*ra*nın xa*nı*mı*nın bu dua*sı*dır:

«Ey Rəb*bim, bət*nim*də*ki*ni sə*nə xid*mət*kar ol*maq üçün nə*zir edi*rəm. Mən*dən qə*bul et! Əl*bət*tə, Sən eşi*dən*sən, bi*lən*sən!» – de*di*yi*ni xa*tır*la!» («Ali-İm*ran» su*rə*si, 35).

Qu*ran*da pey*ğəm*bər*lə*rin ox*şar dua*la*rın*dan nü*mu*nə*lər ve*ril*miş və ina*nan*la*ra bu mə*sə*lə*də yol gös*tə*ril*miş*dir:

Hz.Zə*kə*riy*yə*nin dua*sı be*lə*dir:

«Ey Rəb*bim! Mə*nə də Öz tə*rə*fin*dən pak bir öv*lad bəxş et! Sən, hə*qi*qə*tən, dua*la*rı eşi*dən*sən!» («Ali-İm*ran» su*rə*si, 38).

Hz.İb*ra*him isə be*lə dua et*miş*dir:

«Ey Rəb*bi*miz! Bi*zim hər iki*mi*zi Sə*nə ita*ət*kar (mü*səl*man), nəs*li*miz*dən ye*ti*şən*lə*ri Sə*nə təs*lim olan üm*mət et, bi*zə əməl*lə*ri*mi*zi gös*tər, töv*bə*mi*zi qə*bul et! Hə*qi*qə*tən, Sən töv*bə*lə*ri qə*bul edən*sən, mər*hə*mət*li*sən!» («Bə*qə*rə» su*rə*si, 128).

[

Mal-döv*lət isə ye*nə Al*lah ri*za*sı, di*nin mən*fə*ət*lə*ri na*mi*nə sərf edil*dik*də rəh*mə*tə çev*ri*lə*cək və axi*rət*də müs*bət qar*şı*lı*ğı olan bir fay*da gös*tə*rə*cək*dir. Bu*ndan başqa yerdə qa*lan qis*mi isə fit*nə, yə*ni az*ğınlıq ün*sür*üdür. Mö*min*lər mal-döv*lə*tə mü*na*si*bət*də Hz.Sü*ley*ma*nın dav*ra*nı*şın*dan nü*mu*nə gö*tü*rür, mal-döv*lət sa*hi*bi ol*maq*dan qaç*ma*sa*lar da, onu Al*la*ha ya*xın*laş*maq*da və*si*lə sa*yır*lar. Hz.Sü*ley*ma*nın dav*ra*nı*şı Qu*ran*da be*lə bil*di*ri*lir:

«Ax*şa*müs*tü ona cins, ça*par at*lar gös*tə*ril*di*yi za*man o de*di: «Mən malı (və ya at*la*rı) Rəb*bi*min zik*rin*dən do*la*yı se*vi*rəm. Nə*ha*yət, qeyb olub giz*lən*di. Sü*ley*man de*di: «On*la*rı mə*nə qay*ta*rın!» Qay*ta*rı*lıb gə*ti*ril*dik*dən son*ra on*la*rın qıç*la*rı*nı və bo*yun*la*rı*nı sı*ğal*la*ma*ğa baş*la*dı» («Sad» su*rə*si, 31-33).

Al*lah fit*nə ola*raq bil*dir*di*yi mal-döv*lət və uşaq*lar barəsində baş*qa xə*bər*dar*lıq*lar da et*miş, mö*min*lə*rin gö*züa*çıq ol*ma*la*rı*nın vacibliyini be*lə bil*dir*miş*dir:

«Ey iman gə*ti*rən*lər! Nə mal-döv*lə*ti*niz, nə də oğul-uşa*ğı*nız si*zi Al*la*hın zik*rin*dən ya*yın*dır*ma*sın! Hər kəs bu*nu et*sə, be*lə*lə*ri əsl zi*ya*na uğ*ra*yan*lar*dır» («Mu*na*fi*qun» su*rə*si, 9).

Al*la*hın razılığını ummadan sa*hib olunan mal-döv*lətin və uşaq*la*rın in*sa*na axi*rət*də heç bir fay*da*sı ol*ma*ya*caq*dır:

«On*la*rı nə mal*la*rı, nə də öv*lad*la*rı heç bir vəch*lə Al*lah*dan qur*ta*ra bil*məz. On*lar cə*hən*nəm*lik*dir*lər və ora*da əbə*di qa*la*caq*lar» («Mü*ca*də*lə» su*rə*si, 17).
(məqalə harun yahya)