KENARI SÜSLÜ KIRMIZI AYAKKABILAR

KENARI SÜSLÜ


Evde olmanın tadını çıkartabildiğim, tüm hafta boyunca üst üste binen yorgunluğumu üzerimden atmaya çalıştığım pazar günlerinden biri TAK ve ŞANGIIIRRR! sesleri ile oturduğum koltukdan fırladım.
- Ablaaa, bu yaptı ! cama o kocaman taşı bu attı...

Hiç kıpırdamıyor, orada öylece durmuş "evet ben yaptım" der gibi yüzüme bakıyordu. Esmer yüzünde - pırıl pırıl parlayan kap kara gözlerinde pişmanlığa dair en ufak bir ize rastlamak mümkün değildi. Bilakis, umut.umut pırıltıları... belkiler...

- Bekle dedim, bekle geliyorum, bunun hesabını ödeyeceksin.

- Sen zahmet etme abla, ben gelirim.

Otuz saniye sonra daire kapımın önündeydi.

- Ne istedin camımdan? Bilerek atmışsın taşı niye?

Bu sefer , Hiç ses yok !

- Gel içeri dedim.

Sanki bu teklifimi bekliyormuş gibi, ayakabılarını alel acele çıkartıp içeri girdi. Mahçup ama pişman değil... Utanıyor ama korkudan eser yok... Tuhaf bir çelişki hali...

- Otur konuşacağız.

- Üstüm çok pis...

- Otur!

- Bir gazete kağıdı var mı abla?... Sandalyeye koyalım öyle oturayım.

Kızmalı mı , gülmeli mi bilemedim

- Camımı bilerek kırdın ama sandalyelerime kıyamıyorsun öyle mi?!

Otur! O-tuurr! Sindi kaldı... Başını önüne eğdi... Bir kaç saniye süren suskunluk...

- Abla cam parasını çalışır öderim... yalnız...

- Yalnız ne?!

- Sana anlatacaklarım var, beni biraz dinler misin?

- Mazeret mi?

- Valla mazeret değil. Camı kırdım, bilerek kırdım kabul ediyorum, ödeyeceğim ama...

- Ama nee?

- Abla, sen bu mahalleye yeni taşındın biliyorum. Zengin olduğunu da biliyorum...

- Zengin mi? zengin hee? Çalışıyorum, sabahtan akşama kadar para kazanmak için canım çıkıyor. Bir tatil günümü evimde oturup dinlenerek geçirmek istiyorum, gelip camımı kırıyor üstelik bir de "bilerek yaptım" diyorsun.

- Abla dinleyecek misin beni? Senden yardım istiyorum. Kız kardeşim için... Kırmızı ayakkabı diye tutturdu, geceleri uyumuyor, durmadan ağlıyor... O na istediği ayakkabıyı alacak paramız yok... Para istemiyorum. Kardeşime bir çift kırmızı ayakkabı al, valla billa borcumu öderim. Kardeşim hasta, çok hasta... Bu son söylediği söz, duyabildiğim son söz oldu. Ondan sonra neler anlattı hatırlamıyorum. Cesareti... açık sözlülüğü... kendine olan güveni...kız kardeşi... kırmızı ayakkabılar...

Beynimin içinde sorunları ile ilgili bir sürü soru işareti...

- Abla, tamam mı?... Alacak mısın kardeşime kırmızı ayakkabı? Bu sözlerle uykudan uyanır gibi kendime geldim. Bir kaç saniyelik suskunluk...ne söyleyeceğini bilememe hali...

- Limonata içelim mi?

Bu soru umudu oldu, bunu hissettim. Gözleri parladı, yüreğindeki umut ışığının gözlerine nasıl yansıdığını gördüm. Bu sefer daha heyecanlı konuşmaya başladı ;

- Arabanı yıkarım, o aşağıdaki otoparka bırakmana gerek kalmaz. Ben daha iyi bakarım, kollarım, yıkar temizlerim hem de istediğin kadar... borcumu ödeyene kadar... Hıı? ne olur!! O bakışları... gözlerimin içine "ne olur evet de" der gibi bakışları.... Çoktan razı olmuştum ama bunu şimdilik belli etmek istemiyor, biraz korksun istiyordum.

- Bilmiyorum, düşünmem lazım. Sen şimdi bırak, bir şekilde ödeteceğim ben sana bu camın parasını da... biraz ailenden, kardeşinden söz et bana.

- Annem, bir de beş yaşında ki kardeşim... Babam yok, bizi bırakıp kaçtı. Annem önceleri temizliğe gider bize bakardı. O zamanlar ben okula da gidebiliyordum. Ama sonra hasta oldu ve doktor çalışmasını yasakladı. Şimdi evde sabunluk, elbezi, çetik falan örüyor ben de pazarlara götürüp satıyorum öyle geçiniyoruz.

- Annenin hastalığı ne?

- Verem. Ama geçti. Şimdi iyi sadece yorulmaması gerekiyormuş o kadar.

- Peki ya kardeşin, o nun nesi var?

- Doktorlar "çok yaşamaz" demişler... Annem çok ağlıyor... O da kırmızı ayakkabı diye tutturdu, gece gündüz durmadan ağlıyor.

- Adın ne senin?

- Mehmet

- Kaç yaşındasın

- 12

- Peki Mehmet, bak ne güzel dertleşiyoruz, konuşuyoruz bunun için cam kırman gerekmezdi. insanlardan birşey isteyeceğin zaman onlara zarar vermen gerekmez, gider konuşur derdin - sorunun neyse anlatırsın olur biter. Bu sefer başını iyice önüne eğdi, bir iki kez arka arkaya yutkundu ;

- Beni dinle diye yaptım. dedi fısıldar gibi

- Camımı kırmadan da gelip bunları bana anlatabilirdin.

- Dinler miydin?!

- Dinlerdim! Hadi şimdi iç limonatanı, şu kurabiyeleri de ye sonra da size götür beni annenle tanıştır tamam mı? O nasıl bir sevinçtir ki, gözlerinde yıldızlar gördüm... O nasıl bir sevinçtir ki, zıplasa başı tavana vuracak ama kendini zor tutuyor.

- Abla dedi çekinerek

- Ben yedim, bu kalanları kardeşime götürebilir miyim?

- Sen ye, giderken kardeşine alırız.

- Olmaaazzz! izin verirsen bunları götüreyim vermezsen yenilerini aldırtmam. Sen kardeşime ayakkabı al... var ya... başka hiç birşey istemiyorum. Gözyaşlarım çoktan "Hazırol" a geçmiş "Başla" komutu bekliyorlardı. sustum... sadece sustum!

- Zeynep, nereye gidiyoruz biliyor musun abiciğim?

- Nereye?

- Sana kırmızı ayakkabı almaya.

Tanrım, bir çocuk bu kadar mı güzel güler... bu kadar mı yakışır o küçük yüzüne o masum gülücükler... Mehmet le Zeynep el ele tutuşmuş önümüz sıra yürüyorlardı biz de annesi ile arkalarından... Kadıncağız yol boyu, minnet -şükran - teşekkür - dua ne varsa saydı döktü. Dinlemiyordum, dinleyebilecek durumda değildim sadece izliyordum Mehmet'i-Zeynep'i... Zeynep dükkandaki bütün kırmızı ayakkabılara büyülenmiş gibi bakıyordu. Sanki yeryüzünde bir tek kendisi ve kırmızı ayakkabılar varmışcasına...Sırayla her birini giyip çıkartıyordu. Hipnozda gibiydi.

- Bu iyi mi kızım? ayağını sıkıyor mu? acıtıyor mu?

Soruları duymuyordu şaşkındı,inanılmaz mutluydu, sadece ayakkabılara bakıyor gülüyordu. Bütün kırmızı ayakkabıları denedi.

- Hangisini istiyorsun sorusuna yanıt veremedi, adeta dili tutulmuştu ve o "bir süre sonra atlatır"diye düşündüğüm hipnoz hali geçmemiş hala devam ediyordu. Sonunda anne bir seçim yapmak zorunda kaldı.

- Bu olsun, bunu alalım. Zeynep bu söz üzerine uykudan uyanır gibi sıçradı.Utanır, mahcup ama çok da kararlı ;

-Yok ; Ben bunu istiyorum, kenarında süsü var.

- Kızım bak o yazlık, bunu alalım kış geliyor... hem bak bu da kırmızı... Dudağını büktü, bir süre sustu sonra ağlama öncesi sendromu... dudak titremeye başladı.

- Ama bunun kenarında süsü var. diye tekrarladı.

- Zeynep hangisini istiyorsa o nu alacağız dedim. Hem bak Zeynep ne diyeceğim, bir tane almak zorunda da değiliz. iki-üç hatda dört tane bile alabiliriz. Zeynep' in tek derdi, KENARINDA SÜSÜ ! olanına sahip olmaktı. KENARINDA SÜSÜ OLAN' ını ve annenin beğendiğini de alıp çıktık.

Her akşam iş dönüşü küçük Zeynep i ziyaret etmek alışkanlık yaptı. O nu görmeden duramıyordum. Öyle tatlıydı ki... "O'na bu kadar bağlanmak doğru mu? " bencilliğinden mümkün olduğunca uzak kalmaya çalışarak hep Zeynep 'e koştum.

- Ayy bu kız bir alem dedi annesi.

- Ne yapıyor biliyor musun? Her gece ayakkabıları siliyoruz, temizliyoruz, iç içe bir kaç poşetin içine koyup ağzını iyice bağlıyoruz, küçük hanım onları koynuna almadan uyumuyor. Bir de, illaki KENARI SÜSLÜ'sü. Zeynep i o çok sevdiği kırmızı ayakkabıları ile, umutsuzluğunun dışa vurumu mekanlarda kapı kapı dolaştırıyor olmak bana çok dokunuyordu. O kenarı süslü ayakkabıları ile nerelere gitmedik ki... Lunaparklar, çocuk sinemaları, çocuk tiyatroları, hayvanat bahçeleri, onkoloji servisleri, radyoterapi merkezleri, labarotuvarlar... Her canı yandığında o can acısının bedelini aldı !

Aldı mı?!..."Niye" diye sormak bile gelmiyordu ki aklına... "Niye buradayız, niye canımı yakıyorlar?"diye sormadı hiç...Neden o çok sevdiği kırmızı ayakkabıları ile ilaç kokulu hastane koridorlarında dolaştığımızı da... Avuçlarıma teslim ettiği minicik ellerinin, kalbimde derin bir yarayı kanatıyor olduğundan habersizdi. O hayatın getirdiklerine razıydı, hem de bizlerden çok daha fazla. Umut yoktu. Çoktan beri yoktu. Sadece iyi bakılması koşulu ile belki bir kaç ay daha... Bir kaç ay sonra... bir cumartesi sabahı... hıçkırık sesleri... Kapıyı açtığımda Mehmet i elinde Zeynep in kırmızı ayakkabıları ile yere yığılmış hıçkırır buldum. Soru sormak "Ne oldu?" demek hiç bu kadar anlamsız gelmemişti bana.

- Ayakkabıları getirdim abla !

Üzerimde pijamalarım - terliklerim, Mehmet'i kapımın önünde bırakıp koştum... koştum... koştum... Odanın ortasına yığıp kalmış, şaşkın, acı dolu boş boş bakan bir çift anne gözü ile buluşana kadar koştum...

- Kızım... kızım gitti!... Uçup gitti!... Ellerimden, avuçlarımdan kayıp gitti! Ne acelesi, ne telaşı vardı anlayamadım...

Baksana, KENARI SÜSLÜ'sünü bile almadan gitmiş.
:melek: :melek: :melek:
ALINTIDIR.............

Akşam akşam gözlerimizi yaşarttın be cimbom. :cry: :cry: :cry:
gerçekten çok dokunaklıydı. okurken gözlerimin önünden bir kız çocuğu geçip gitti, sanki daha önce yaşadım bu anı.
İnşallah zor durumda olanların karşısına her zaman yardım sever biri çıkar inşallah.
ufak bir çocuğun zararı nedir ki, masrafı nedirkii, soluduğu hava yediği yemek nedirki. helede ufak bir çocuğun dünyayı birkaç sene yaşayıp gitmesi. çokmu sizce bir kaç senelik mutluluk ona :(:(
diyorum yaa, Allah inşallah herkese böyle kardeşine sahip çıkan bir büyüğünü ve yardım edebilecek birini çıkarır inşallah.
cimbom teşekkür ederimböyle birşey eklediğin için ve bir insanın içindeki duygu yükünü boğazına kadar getirttiğin için.
:(:(:(:(:(:(:(

teşekkürler cimbom,
vaxtsız ölüm heç bir kese qıymasın

beğenmenize sevindim arkadaşlar bende okuduğumda çok beğenmiş etkilenmiştim sizinle paylaşmak istedim