Bu yağış nələr etdi....

Bu gün ayıldım yuxudan...Yorğun,yuxulu və halsız....Heç bir şey edə bilmədim...Sadəcə pəncərənin qarşısında dolmuş bu havanı izləməklə donub qaldım yerimdə...Bu nə susqunluq, bu nə sakitlik???
Qorxdum...
Həm ruhum da,həm varlığın da dağıdıcı külək gətirən belə susqunluq mənə çox yaxşı tanışdır çünki...
Sıxıldım.
Çünki bu susqunluq mənə çox şeyi xatırlatdı...Amma o susqunluğun sonu dəhşətli tufanla əvəz olundu....O qasırğanın ortasında duran isə mən idim.Qalan hər şey ətrafımda dövr edirdi.Sevdiklərimdə o axına qoşulmuşdu.Onları da belə narahat gördükcə daha çox sıxıntı dolu qorxu yaşayırdım...
Sancı...
Bu ürəyimin mənə çox yaxşı tanış olan xəbərdarlığır.Əvvəllər daha çox döyünürdü o ürək.O döyüntülərdən yorulub sancırdı.Sanki demək istəyirdi ki,”Mənəm günahkar?.Sənə aid olduğuma görə və anladığıma görə günahkar mənəm?.Baş verənlərin hamısının ağırlıq yükünü niyə mənə yükləyirsən?.”Sonra isə susurdu....Yenə də susqunluq........

[
Sızıltı...
Yorğun bir nəğmə kimi səslənirdi həyatımda....İfaçısı naməlum,ifası məlum bir nəğmə...Oxuyanı da ,oxunanı da,oxuduğu da mən də gizli....
Darıxdım...
Özünə, həyata, insanlara güvənən o balaca qızın düşüncələri üçün darıxdım... Həyatı da bir müstəvi üzərində görən o sakit, saf,qayğısız uşaq ürəyim üçün darıxdım....
Bezdim...
Beynimi ürəyimi çox sıxdığım üçün.Mən olduğum üçün...İnsan da özündən bezərmi???Demək ki,bezərmiş....Mən “mən ”olmaq istəmirəm....
Ağladım...
Gözümdə yaş yox idi.İçəridə isə dəhşətli burulğan var idi..Eyni ilə bu gün səhərki hava kimi idi hisslərim...Boğulurdu...Bu qədər buludları necə də sıxıb göydə səssiz saxlaya bilir bu dünya....Bax elə də mən öz hisslərimi boğub saxlayıram...Susdururam...Çünki ağlasa,əgər ürəyini açmağa bir yer tapsa onun tufanının qarşısını ala biməyəcəm....
Susdum..
Həmişəki kimi.Gözlərimə,dilimə susmağı öyrətmişəm..Səbr etməyi öyrənmişəm....Artıq gözləməyi bacarıram....Amma beynimə ürəyimi susdura bilmirəm..Və onların təzadları dəhşətli dərəcədə əzab verici olur.Onların bir-birinə qarşı çıxması bu dünyadan bezdirir məni...
Yoruldum...
Bu qədər hissi bir anın içində necə də yaşaya bilir insan???Yorulsada yaşamaqdan üz çevirmək istəmir insan....
Amma mən yorulmuşam....
Əgər içimdəki bu gurultu,şimşək dolu yağışı üzə çıxara bilsəydim..Mən də aid olduğum dünyaya oxşaya bilsəydim kaş...Çünki bu sakitliyin,susqunluğun arxasında gec-tez bir yağış olacaq...
Amma mən yaşadıqlarımı çətinki üzə çıxara bilim...
Oxşaya bilmədim dünyaya....Dəyişə bilmədim özümü...İnsafsız,arsız,düşüncəsiz ola bilmədim...Ona görə də,onlarla tanışla təkəm....
Bu yağış nələr etdi....

Bəs bu yağış sizə nəyi xatırlatdı???
Xatırlamaqdan qorxduğunuz və sizə əzab verən nələr var???
Bunları bölüşə biləcək qədər güclüsünüz???