"Elif" Şiirleri

İNCECİKTEN BİR KAR YAĞAR

İncecikten bir kar yağar
Tozar Elif Elif diye
Deli gönül abdal olmuş
Gezer Elif Elif diye

Elif'in uğru nakışlı
Yavru balaban bakışlı
Yayla çiçeği kokuşlu
Kokar Elif Elif diye

Elif kaşlarını çatar
Gamzesi sineme batar
Ak elleri kalem tutar
Yazar Elif Elif diye

Evlerinin önü çardak
Elif'in elinde bardak
Sanki yeşil başlı ördek
Yüzer Elif Elif diye

Karac'oğlan eğmelerin
Gönül vermez değmelerin
İliklemiş düğmelerin
Çözer Elif Elif diye

KARACAOĞLAN

****************************

ELİF TÜRKÜSÜ

Elif dedim be dedim
Gız ben sana ne dedim
Guş ganedi kalem olsa
aman
Ah yazılmaz benim derdim
Guş ganedi kalem olsa
aman
Ah yazılmaz benim derdim

Elif'im noktalandı
aman
Az derdim çokçalandı
Yetiş anam yetiş bubam
aman
Ah mezerim tahtalandı
Yetiş anam yetiş bubam
aman
Ah mezerim tahtalandı

ELİF OLMAK

Elif olmak zordur
Çünkü elif olmak


Yuvarlak bir dünyada dik durmanın
Dik ve önde
Belki acıyla
Ama vazgeçmeden durmanın
Dünya ne kadar dönerse dönsün
Olduğu yerde kalmanın adıdır elif olmak
Kaç silah varsa elife çevrilir
Elif hep olduğu yerdedir
Silahlar patladığında ilk vurulan eliftir
Zordur elif olmak
Elif olmak hep vurulmaktır
Elif olmak yalnızca elif olmaktır
Ne B, ne T, ne S
Elif
Yalnızca elif
Elif demeden hiçbir şey denilemez
Ben elif dedim
Artık her şeyi söyleyebilirim

Mevlana İdris

BİR ELİF VARDI

Yıllar önce bir elif saçların tarardı
Bir elif vardı işte vardı bir elif vardı
Elif gözünü süzse elif nazlandı derdik
Elif kaşını çatsa elif pozlandı derdik
Bir elif vardı işte vardı bir elif vardı


Yıllar sonra bir yerde elif ağladı duyduk
Yıllar sonra bir elif öncesini arardı
Bir elif vardı işte vardı bir elif vardı
Yıllar önce bir elif gençliği bir bahardı
Yıllar sonra bir elif zaman neleri aldı
Bir elif vardı işte vardı bir elif vardı.

Adnan Deniz

ELİF

Gözlerin bal, dilinden sızar
Elif, Elif, Elifcik

Nâzın söz olur, haset çatlar
Seni kim sakınır, kim korur
Elif, Elif, Elifcik

Endâmın âkla zîyan
Kem göz çekermiş, çeksin
Hasede bir üflesen yeter
Elif, Elif, Elifcik

Saçlarını rûzgâr tarasın
Tenini yağmur yıkasın
Elini değdiğin yer çiçek açsın
Adını sen koy ki yakışsın
Elif, Elif, Elifcik

Dilini şarkılar, türküler süslesin
Ne söylesen, sevgiyle bitsin
Üstünü gece yıldızlar örtsün
Elif, Elif, Elifcik

Ay, masallar anlatsın düşünde
Gün, güne eklensin gülüşünle
Elif, Elif, Elifcik

Ab-ı hayat’a usaresin
Elif, Elif, Elifcik

Celâlettin Çevik

KİM BU ELİF?

Elif kimdir? diye soruyor dostlar
Bazen çoğum bazen azımdır Elif
Hayatın çilesi yoruyor dostlar
Dertlerle baş eden azimdir Elif

Elif bir seraptır, gerçektir ama
Çölde doşlaşırken su veren bana
Belki şafkatiyle okşayan ana
Belkide doğmamış kızımdır Elif

Bazen neşem odur, bazen gamım o
Karanlık gecemde yanan mumum o
Her zaman onlayım dört mevsimim o
Baharlarım, kışım, yazımdır Elif

Çocuksu duygular ölmüş gurbette
Bir günüm bir hafta olmuş gurbette
Sıla türküsüdür, kalmış gurbette
Dertli dertli çalan sazımdır Elif

Elif candan öte, Elif baş tacı
Onulmaz dertlerin O'dur ilacı
Elif yüreğmde yer etmiş acı
İçimde dinmeyen sızımdır Elif

Elif'i ormanda çam bilir belki
Çöllerde kavrulan kum bilir belki
Takdir-i İlahi,kim bilir belki
Alnıma yazılmış yazımdır Elif

Yağmur olur yere düşerim dostlar
Sellere karışıp taşarım dostlar
Murada ermeye koşarım dostlar
Dermanı kalmamış dizimdir Elif

Hiç kimse yolundan döndürmez O'nu
En usta yalancı kandırmaz O'nu
Ilgaz'ın karları söndürmez O'nu
Küllerimi yakan közümdür Elif

Elif, beni sokan zehirli akrep
Elif yüreğimde yaşayacak hep
Gönül kalemimden akan mürekkep
Kağıda yazdığım yazımdır Elif

Elifsiz bahçeler bir tek ot vermez
Elifsiz yiğide kimse at vermez
En güzel yemekler onsuz tat vermez
Çorbaya kattığım tuzumdur Elif

Eliftir gönlümün zararı, kârı
Eliftir ömrümün tek olan varı
Kendimi bildiğim ilk günden beri
Yollarda yuttuğum tozumdur Elif

Elif bir isyandır, önlemesi zor
Ağır bir şarkıdır, dinlemesi zor
Elif bir formüldür, anlaması zor
Her türlü soruna çözümdür Elif

Elif bir buluttur, yağmur getiren
Elif bir rüzgardır, bulut götüren
Ulu bir dağdır O, rüzgar bitiren
Dünyaya baktığım gözümdür Elif

Bazen dizlerimde derman bırakmaz
Bazen ise hiçbir çaba gerekmez
Bazen uzar gider, sonu görükmez
Yokuşum, inişim, düzümdür Elif

Bazen çıra gibi yanışım O'dur
Bazen de sevdaya kanışım O'dur
Düşmana sırtımı dönüşüm O'dur
Dosta çevirdiğim yüzümdür Elif

Gönül hayat denen dersi asmada
Aklımsa gönüle surat asmada
Çepçevre ruhumu saran asmada
Sallanan bir salkım üzümdür Elif

En acı günümde O'nu söyledim
En mutlu anımda O'nu söyledim
Bugünde, dünümde O'nu söyledim
Dilimden düşmeyen sözümdür Elif

Elif çiçek açar solduğum zaman
Elif birleştirir, böldüğüm zaman
Vuslata erip de öldüğüm zaman
Ardımda kalacak izimdir Elif

Elif bir yıldızdır, kaymakla bitmez
Elif'in tadına doymakla bitmez
Elif herşeyimdir, saymakla bitmez
Canımdır, cananım, özümdür Elif

Baharlarım, kışım, yazımdır Elif
Alnıma yazılmış yazımdır Elif
Gönül kalemimden akan mürekkep
Kağıda yazdığım yazımdır Elif

Selçuk Dokak

ELİF [

Gam a can vermeyenin ne canı var,
Güle dem vermeyenim ne sanı var,
Benim canım yanar elif elif der,
Elif bilmeyen canın te gam ı var..

Ali Rıza Ünal



[