HENRİX BÖLL." BIÇAQLI ADAM" (Hekaye)

[

Yupp bıçağın tiyəsindən tutaraq onunla ehtiyatsız və saymazyana oynayırdı. Bu, köhnə, nazilmiş, uzun bir çörək bıçağıydı. Birdən Yupp onu yuxarı tulladı. Bıçaq, pər kimi vızıldayıb fırlanaraq havaya qalxdı və onun tiyəsi batan günəşin şüaları altında parıldadı. Tavana zərblə dəydikdən sonra bıçağın fırlanması dayandı və o düz aşağı - Yuppun başına tərəf gəldi. O, ani hərəkətlə qalın taxta parçasını başına tutdu. Bıçaq tappıltıyla quru taxtaya sancılıb yelləndi. Yupp taxtanı aşağı salıb hirslə bıçağı çıxartdı və onu var gücüylə qapıya tərəf atdı. Bıçaq qapının xonçasına sancılıb bir qədər titrədikdən sonra döşəməyə düşdü…





- Lənət olsun! - Yupp sakitcə dedi. - Mən səhv etməmişəm: adamlar sirk ustasının öz həyatını təhlükəyə atdığı nömrələrə baxmaq üçün biletə pul verirlər, lap Qədim Roma sirklərində olduğu kimi! Axı onlar heç olmasa, bilməlidirlər ki, burda qan axa bilər, başa düşürsən?
O, bıçağı qaldırıb qolaylanmadan, amma elə qüvvəylə pəncərə çərçivəsinin yuxarı tirinə tərəf tulladı ki, şüşələr cingildədi, az qala quru və ovulmuş suvaq pəncərə ilə birlikdə yerindən qopacaqdı. Bu amiranə və dəqiq atış yaddaşımdakı yaxın keçmişin acı xatirələrini oyatdı: istehkamda olarkən Yuppun cib bıçağı sanki canlanırdı - onun əlindən atılaraq, tavanı saxlamış taxta dirəyə hoppana-hoppana çıxır və ordan da aşağı düşürdü.
- Möhtərəm kütlənin xoşuna gəlmək üçün mən hər şeyə hazıram, - o, sözünə davam etdi. - Mən hətta qulaqlarımı da kəsərdim, ancaq onları təzədən yerinə tikən çətin ki, tapıla. Qulaqsız gəzməksə - mütilikdir. Bundan ötrü əsirlikdən qayıtmağa gərək yox idi. Gedək mənimlə!
O, qapını açıb məni qabağa buraxdı və biz pilləkənə çıxdıq. Divarın kağızları çoxdan yanmışdı, yalnız möhkəm yapışdırılmış yerlərdə kiçik kağız parçaları vardı. Müxtəlif cır-cındırla dolmuş vanna otağının yanından keçərək döşəməsi kiflənmiş və çat-çat olmuş balaca eyvana çıxdıq. Yupp əlini qaldırdı.
- Bıçağı nə qədər hündürə atsan, əlbəttə, bir o qədər effekt çox olar. Amma, yuxarıda mütləq nəsə bir maneə lazımdır ki, bıçaq ona dəyib fırlanmasın. Belə olsa, o, düz mənim heç kimə lazım olmayan başıma düşəcək. Ora bax… - O, yuxarını, uçmuş eyvanın dəmir tirlərini göstərdi, - Düz bir il burda məşq etmişəm. Bax…
O, bıçağı yuxarı atdı və yenə, bayaqkı kimi, bıçaq quştək yüngülcə havada süzdü. Sonra tirə dəyib sürətlə aşağı gəldi və Yuppun başına tutduğu taxtaya zərbəylə sancıldı. Hələ təhlükə bir tərəfə, belə zərbəyə davam gətirmək asan deyil. Lakin, Yupp heç gözlərini də qırpmadı. Bıçağın tiyəsi bir neçə santimetr taxtaya batmışdı.
- Əla, qoca! - mən qışqırdım. - Əla! Bax, buna söz ola bilməz! Bu əsil nömrədir!
Yupp təmkinlə bıçağı taxtadan çıxartdı və dəstəyindən yapışıb havada oynatdı.
- Bu nömrəyə görə mənə on iki marka pul verirlər. İki böyük nömrə arasında məni səhnəyə buraxırlar ki, bıçaqla oynayım. Ancaq bu, çox sadədir. Mən, bıçaq, taxta - başqa heç nə. Başa düşürsən? Əgər bir yarıçılpaq qadın da olsaydı və bıçaqlar onun burnunun yanından vıyıltıyla keçsəydi, onda camaat heyrətə gələrdi. Amma belə qadını hardan tapasan?!
Biz həmin yolla da otağa qayıtdıq. Yupp ehtiyatla bıçağı, sonra taxtanı stolun üstünə qoydu və üşüyə-üşüyə əllərini ovuşdurdu. Sonra biz sobanın yanındakı yeşiyin üstündə oturduq. Susmuşduq. Cibimdən çörək parçası çıxarıb soruşdum:
- Sən mənimlə nahar edəcəksən?
- Məmnuniyyətlə, amma gözlə, qəhvə dəmləyim. Sonra bir yerdə gedərik, mənim çıxışıma baxarsan, yaxşı?
O, sobaya odun atdı və qazançanı alovun üstünə qoydu.
- Heç olmasa ağla, - dedi. - Bəlkə, mənim çox ciddi görkəmim var? Yoxsa mən hələ də feldfebelə oxşayıram, hə?
- Boş-boş danışma! Sən heç vaxt felfebel olmamısan. Qulaq as, onlar səni alqışlayanda, gülümsünürsən?
- Bəs necə? Hətta baş əyirəm.
- Mən bunu bacarmaram. Dəfn mərasimlərində gülümsəyə bilmirəm.
- Əbəs yerə. Məhz belə dəfn mərasimlərində gülümsəmək lazımdır.
- Başa düşmürəm səni.
- Axı, onlar ölü deyillər. Sənin qarşındakılar canlı insanlardır, bunu niyə anlamırsan?
- Anlamağına anlayıram, amma inanmağım gəlmir…
- Bax, hələ ki, səndə oberleytenantlıq yaşayır! Eybi yox, bu keçib gedəcək. Sən başa düş ki, bu insanları əyləndirmək, mənim sadəcə xoşuma gəlir! Onların qəlbləri donub, mən isə onları bir azca qıdıqlayıram, buna görə də mənə pul verirlər. Bəlkə, onlardan biri evə gəldikdən sonra məni yadına salacaq. «Lənət şeytana, bax, bu bıçaqlı oğlan heç nədən qorxmur, - öz-özünə deyəcək, - mən isə hər şeydən qorxuram». Onlar həqiqətən hər şeydən qorxurlar. Qorxu, öz kölgələri kimi onların arxasınca sürünür. Bax, əgər onlar qorxunu unudub bir az gülürlərsə, mən də sevinirəm. Məgər buna görə gülümsəməyə dəyməz?
Mən susaraq suyun qaynamasını gözləyirdim. Yupp qəhvəyi rəngli qazançada qəhvəni dəmlədi və biz növbəylə elə həmin qazançadan qəhvəni içə-içə çörəkdən dişləyirdik. Hava qaralırdı. Pəncərədən otağa yumşaq, bozumtul süd rəngli duman çökürdü.
- Sən nə ilə məşğulsan? - Yupp soruşdu.
- Heç nəylə…Bir təhər sürünürəm…
- Asan iş deyil!
- Hə, bir parça çörək üçün gündə yüzlərlə daşı əzib xırdalayıram.
- Belə… İstəyirsən sənə bir tryuk da göstərim?
Mən başımı tərpətdim. O durdu, işığı yandırdı və divardan asılmış xalçaya yaxınlaşıb onu kənara atdı. Divarın qırmızımtıl fonunda kömür parçasıyla çəkilmiş insan silueti aydın bilinirdi. Siluetin başında qəribə bir şey təsvir olunmuşdu, yəqin ki, şlyapa çəkmək istəmişdilər. Diqqətlə baxdıqda müəyyən etdim ki, fiqur, divar rəngində səliqəylə rənglənmiş qapının üstündə çəkilib. Mən Yuppun köhnə çarpayının altından qəhvəyi rəngli qəşəng çemodanı çıxarmasına və onu stolun üstünə qoymasına maraqla baxırdım. Sonra o mənə yaxınlaşıb qabağıma dörd papiros kötüyü qoydu.
- Adama birini bük, amma nazik olsun, - dedi.
Yuppa baxa-baxa sobaya, onun mülayim istisinə yaxın oturdum. Mən papiros kötüklərində qalan tütünü ehtiyatla çörək bükülən kağızın üstünə tökərkən, Yupp çemodanı açdı və ordan qəribə bir çexol çıxartdı. Analarımız adətən cehizlik gümüş xörək əşyalarını belə materialdan hazırlanmış çoxlu cibləri olan çemodanlarda saxlayardılar. Yupp uzununa bükülmüş və qaytanla bağlanmış çexolu açdı və onu cəld stolun üstünə sərdi. Mən bıçaqların buynuza oxşar dəstəklərini gördüm. Keçmiş əyyamlarda, o vaxtlar ki, bizim analarımız hələ vals oynayardılar, bu bıçaqlara «ov dəsti» deyərdilər.
Mən papiros kötüklərindəki tütünü bərabər hissələrə böldüm və iki siqaret bükdüm.
- Al, - onlardan birini Yuppa uzatdım.
- Al, - deyə o təkrar etdi. - Sağ ol.
Sonra o bıçaqları mənə tərəf itələdi.
- Valideynlərimin əmlakından qalan yalnız bunlardır. Başqa əşyalarsa ya yandı, ya da dağıntıların altında qaldı, salamat qalanları isə oğurlayıb apardılar. Mən yoxsulluq və cır-cındır içində əsirlikdən qayıdanda tamamilə heç bir şeyim yox idi. Bu gözəl çemodanısa, məni axtarıb tapandan sonra, anamın rəfiqəsi olan yaşlı bir xanım verib. Demə, anam dəhşətli hava hücumundan bir neçə gün əvvəl çemodanı onlarda qoyub. Buna görə salamat qalıb. Qəribədir, elə deyil? Sən özün də bilirsən ki, ölüm qorxusu bürümüş insanlar nədənsə ən lazımsız əşyaları xilas etməyə can atırlar, vacib əşyalarsa yaddan çıxır. Bax, beləliklə mən, bu çemodanın sahibi oldum, içindəkilərlə - qəhvəyi qazança, çəngəl dəsti, qaşıq və bıçaq dəsti, bir də çörək kəsmək üçün olan böyük bıçaqla bir yerdə! Çəngəl və bıçaqları satdım, qazancım düz bir il bəs elədi, bıçaqları isə, - on üç dənə bıçaqdı, - özümə saxladım və məşq etməyə başladım. Bir bax…
Sobada kağız parçasını alışdırıb siqaretimi yandırdım, sonra onu Yuppa uzatdım. O, tüstülənən siqareti alt dodaqlarına yapışdırıb, çexolu bürmələdi, onu gödəkçəsinin yuxarı düyməsinə qaytanla bərkitdi, çiynindən keçirib əlinə doladı. Elə bil ki, onun əlini qəribə, bəzəkli zireh örtmüşdü. O, inanılmaz sürətlə bıçaqları ciblərdən çıxarmağa başladı və mən onun nə etdiyini dərk edənə qədər, bıçaqlar bir-birinin ardınca ildırım sürətilə divardakı qara siluetə tərəf uçdu. Bu siluetlərə müharibənin axırlarında təsadüf etmək olardı. Onlar, tezliklə baş verəcək fəlakətləri xəbər verirlərmiş kimi, plakatlarlardan bizə qəzəblə baxardılar… İki bıçaq şlyapaya, iki bıçaq çiyinlərin üstünə, üç bıçaq da siluetin qolları boyunca batmışdı…
- Əla! - mən ucadan dedim. - Lənət şeytana, əladır! Bu nömrə nəyə desən dəyər.
- Təkcə partnyor çatışmır, yaxşı olardı ki, qadın olsun. Eh, nə deyəsən!.. - O, qapıdan bıçaqları çıxarıb, səliqəylə torbaya qoydu. - Onları hardan tapasan! Qadınlar qorxur, kişilərsə çox pul istəyir. Bir də ki, mən onları başa düşürəm: bu nömrə həqiqətən də təhlükəlidir.
O, bıçaqları ildırım sürətilə yenə də divardakı fiqura atdı. Bu dəfə qara siluet fövqəladə dəqiqliklə iki yerə bölünmüşdü. On üçüncü, böyük bıçaq isə, ölümgətirən ox kimi, şəklin ortasına, insanlarda ürək döyünən yerə sancılmışdı.
Yupp özümüz bükdüyümüz nazik siqaretdən axırıncı dəfə qullab vurub, dəyərsiz kötüyü sobaya atdı.
- Gedək, - o dedi, - vaxtdır.- O pəncərədən başını çölə çıxarıb lənətə gəlmiş yağış barədə nəsə donquldandı və əlavə etdi: - İndi saat səkkizə az qalıb, doqquzun yarısında isə mənim çıxışımdır.
O, bıçaqları dəri çemodana yığana qədər, mən də öz növbəmdə pəncərədən bayıra baxdım. Yağış xaraba qalmış villalara yağırdı, elə bil ki, onlar sakitcə ağlayırdı. Alatoranlıqda yırğalanan qovaq ağaclarının arasından tramvay səsi gəlirdi. Amma heç yerdə saat görünmürdü.
- Sən hardan bilirsən ki, indi saat neçədir?
- Hiss edirəm. Bu da məşqlərin nəticəsidir.
Mən ona təəccüblə baxdım. O, paltomu geyməkdə mənə kömək elədi, sonra özü də idman gödəkçəsini geydi. Çiynim yarımiflic olduğundan əllərimin hərəkəti məhdudlaşmışdı - ancaq daşları xırdalaya bilirdim. Papaqlarımızı başımıza keçirib qaranlıq dəhlizə çıxdıq. Başqa otaqlardan gülüş səsi gəlirdi və mən canlı insan səsləri eşitdiyimə görə sevindim.
- Bilirsən, - Yupp pilləkəndən düşə-düşə dedi, - mən kosmosun sirli qanunlarını öyrənməyə cəhd edirəm. Bir bax…
O, çemodanı pilləkənə qoyub, əllərini geniş açdı. Antik divar naxışlarında uçmağa can atan İkarı belə təsvir etmişdilər. Onun soyuq üzündə qəribə bir tərki-dünyalıq ifadəsi vardı. Dəhşət bürüdü məni.
- Bax, - o sakitcə özünə davam etdi, - mən boşluğa girirəm, hiss edirəm ki, əllərim hey uzanaraq içərisində başqa qanunlar hökm sürən bu boşluğu əhatə edir. Mən özümlə boşluq arasındakı pərdəni cırıram. Cadu gücü olan qeyri-adi cərəyanlar yuxarıdakı fəzaya dolur. Mən onları içirəm, onlara sahib oluram və özümlə aparıram. - o, həyəcanla yumruqlarını sıxdı. - Gedək, - dedi və onun üzü yenə də əvvəlki mənasız ifadəni aldı. Çaşqın halda onun arxasınca düşdüm…
Soyuq və uzun çəkən yağış çisələyirdi. Soyuqdan büzüşə-büzüşə yaxalıqlarımızı qaldırdıq. Dinib-danışmadan, fikirli-fikirli gedirdik. Axşam düşmüş, küçələrə duman çökmüşdü. Dağılmış evlərin xarabalıqları altındakı zirzəmilərdə adda-budda tutqun işıq görünürdü. Küçə nəzərə çarpmadan kəndarası yola keçdi. Qurumuş bağçalarla əhatə olunmuş miskin, taxta baraklar dayazda sularda üzən quldur conkaları (yelkənli qayıq - S.B.) kimi yolun hər iki tərəfində düzülmüşdü. Sonra biz tramvay yolunu keçib dağıntılar və zibillər arasında salamat qalmış bir neçə hisli bina olan şəhər kənarındakı çökəkliyə gəlib çıxdıq. Biz gözlənilmədən geniş və adamla dolu küçəyə döndük. Sonra qaranlıq döngəyə girdik. Təkcə «Yeddi dəyirman» varyetesinin reklamı yaş asfaltda əks olunurdu.
Girəcəkdə adam yox idi. Tamaşa çoxdan başlanmışdı. Rəngi solmuş qırmızı pərdələrin arxasından uğultu eşidilirdi. Yupp gülümsəyərək vitrindəki fotoşəkillərdən birini mənə göstərdi. Bu şəkildə o, kovboy kostyumundaydı və qızılı parçadan tikilmiş triko geyən inci təbəssümlü iki rəqqasəni qucaqlamışdı.
«Bıçaqlı adam» - fotoşəklin altından belə yazılmışdı.
- Gedək, - Yupp təkrar etdi və məni özü ilə ilk baxışdan çətinliklə görünən dar qapıya sarı sürüdü.
Biz pis işıqlandırılmış dairəvi pilləkənlə yuxarı qalxdıq. Qrim və tərin bir-birinə qarışmış iyinə görə səhnənin hardasa, yaxında olduğunu demək olardı. Yupp qabaqda gedirdi. Birdən o, pilləkənin döngəsində dayandı və çemodanı yerə qoyaraq çiyinlərimdən tutub sakitcə soruşdu:
- Cəsarətin çatacaqmı?
Mən bu sualı çox gözləmişdim və indi onu qəflətən eşidəndə diksindim. Cavab verəndə, yəqin ki, çox da cəsarətli görünmürdüm:
- Bax, elə bu lazımdır! - O, özünü gülməkdən güclə saxlayaraq ucadan dedi. - Bəs nə?
Mən susmuşdum. Birdən gurultulu qəh-qəhə səsi ucaldı. Bu səs partlayış dalğasının gücüylə hardasa, yuxarılardan pilləkənə tərəf endi və mən özümdən asılı olmayaraq ürpəşdim.
- Mən qorxuram, - sakitcə dedim.
- Mən də. Sən mənə inanmırsan?
- Yox, niyə ki… Yaxşı. Gedək, - xırıltılı səslə dedim və onu qabağa itələyərək əlavə etdim: - Mənimçün fərqi yoxdur.
Biz hər iki tərəfində faner arakəsmələrdən düzəldilmiş çoxlu kabinələr olan dar dəhlizə çıxdıq. Yanımızdan ala-bəzək fiqurlar şütüyüb keçirdi. Kasıb kulislərin arasından səhnədə rənglənmiş nəhəng ağzını səssiz-səssiz tərpədən klounu gördüm. Yenə də kütlənin vəhşi qəhqəhəsi eşidildi, amma Yupp məni kabinələrin birinə itələyib qapını örtdü və açarla bağladı. Mən göz gəzdirdim. Kabinə demək olar ki, boş idi. Divardakı güzgüdən, mıxdan asılmış kovboy kostyumundan, bir də stulun üstündəki kartlardan başqa bir şey yox idi. Yupp əsəbi halda vurnuxmağa başladı; o, islanmış paltomu əynimdən çıxartdı, divardakı kovboy kostyumunu götürüb stulun üstünə atdı, mənim paltomu, üstündən də öz gödəkçəsini asdı. Kabinənin tavanı yox idi. Faner divarların yuxarısına baxdım, qırmızı boya ilə rənglənmiş dorida üslublu sütundan asılan elektrik saatını gördüm. Doqquza iyirmi beş dəqiqə işləmişdi.
- Beş dəqiqə! - Yupp kovboy kostyumunu geyə-geyə donquldandı. - Bəlkə, məşq edək?
Bu an kimsə qapını döyüb qışdırdı:
- Hazırlaş!
Yupp gödəkçəsini düymələyib yanları enli şlyapasını başına qoydu. Mən süni təbəssümlə gülümsəyib dedim:
- Yoxsa sən, istəyirsən ki, ölümə məhkum edilmiş adamı əvvəlcə təcrübə üçün edam edəsən?
O, çemodanı götürüb məni də özü ilə apardı. Səhnəyə çıxışda keçəl bir kişi öz nömrəsini qurtaran klounun əzilib-büzülməsinə baxırdı. Yupp onun qulağına nəsə dedi, sözləri eşitmirdim. Kişi təəccüblə mənə, sonra da Yuppa baxdı və qətiyyətlə başını yellədi. Və Yupp yenə də ona nəsə pıçıldamağa başladı.
Mənimçün fərqi yox idi. Lap məni şişin üstündə otuzdursunlar. Əllərim qamçı kimi aşağı sallanmışdı, səhərdən nazik siqaretdən başqa heç nə çəkməmişdim, sabah isə yarım kömbə çörəkdən ötrü yetmiş beş daş əzməliydim. Sabah?..
Şiddətli alqışlar az qala kulisi uçuracaqdı. Kloun yorğun, üzündə əzab ifadəsi kulisin arxasından çıxıb bizə tərəf gəldi, bir qədər durduqdan sonra yenə qaşqabaqlı görkəmdə səhnəyə qayıdıb, baş əydi və gülümsədi. Orkestr tuş çalırdı. Yupp keçəl kişinin qulağına yenə də nəsə deyirdi. Kloun üç dəfə kulisin arxasına qayıdıb, yenə üç dəfə səhnəyə çıxdı, baş əyib gülümsədi. Bundan sonra orkestr marş çaldı və Yupp əlində çemodan şux addımlarla səhnəyə çıxdı. Onu sakit alqışlarla salamladılar. Mən yorğun baxışlarla onun bir neçə kartı mıxa keçirməsinə və bıçaqları bir-birinin ardınca kartlara tərəf atmasına baxırdım. Bıçaqlar hər dəfə kartların düz ortasına sancılırdı. Camaat seyrək-seyrək əl çaldı. Sonra o, baraban səsləri altında böyük bıçaq və taxta ilə olan nömrəni göstərdi. Mənim üçün təfavütü olmasa da, hiss edirdim ki, nömrələr həqiqətən məzmunsuz alınır… Mənimlə üzbəüz tərəfdə bir neçə yarıçılpaq qız Yuppa baxırdı… Bu vaxt birdən keçəl kişi məni tutub səhnəyə çıxartdı və əlini yelləyərək Yuppu salamladı, polis səsiylə ucadan dedi:
- Axşamınız xeyir, cənab Berqalevski!
- Axşamınız xeyir, cənab Erdlinqer! - Yupp bərkdən cavab verdi.
- Cənab Berqalevski, mən at oğrusunu tutub sizin sərəncamınıza gətirmişəm. Əclafın biridir! Onu hər vaxt asmaq olar, ancaq əvvəlcə siz onu bıçaqlarınızla qıdıqlayın! Belə yaramazı…
Onun ədabazlığı mənə kağız güllər və pis ənlik kimi qəribə, məcburi və miskin göründü. Tamaşaçı zalına baxdıqda başa düşdüm ki, alatoranlıqda gərilib sıçrayışa hazırlaşan ehtiraslı və çoxbaşlı əjdahayla üz-üzəyəm. Bu andan başlayaraq hər şeyə tüpürdüm.
Projektorların parlaq işığı gözümü qamaşdırdı. Rəngi solmuş kostyumumda və cındır çəkmələrimdə, mən deyəsən, doğrudan da at oğrusuna oxşayırdım.
- Cənab Erdlinqer, onu mənə verin, mən bu oğlanı ağıllandıraram.
- Hə, necə lazımsa, döşəyin ona, bıçaqlarınıza da heyfiniz gəlməsin!
Yupp mənim yaxalıqlarımdan yapışdı, cənab Erdlinqersə addımlarını geniş ataraq gülümsəyib kulisin arxasına çıxdı. Hardansa səhnəyə kəndir atdılar və Yupp məni butafor qapısı söykənən doriqa üslubu ilə ilə rənglənmiş sütuna bağladı. Etinasızlıq, elə bil, məni sərxoş etmişdi. Tamaşaçı zalının sağ tərəfindən fasiləsiz olaraq dəhşətli xışıltı səsi gəlirdi. Başa düşdüm ki, Yuppun kütlənin qana hərisliyi haqqında dediyi sözlər doğruymuş. Səbirsizlik şirin və üfunətli havanı doldurmuşdu. Barabanların həyəcanlı səsi orkestrin sentimental-şəhvətoyadıcı melodiyasına qarışmışdı və bu ucuz effekt yalnız iyrənc tragikomediyanın təəssüratını gücləndirirdi, orda ki, əsil qan, artistin pulu ödənilmiş qanı töküləcəkdi… Gözlərimi qarşımdakı bir nöqtəyə zilləyib əzələlərimi boşaltdım və aşağı oturmaq istədim. Həqiqətən də Yupp məni möhkəm bağlamışdı. Sakit musiqi sədaları altında Yupp hərdənbir melodramatik baxışlarla mənə baxa-baxa deşilmiş kartlardan bıçaqları işgüzarcasına çıxarıb çantaya yığdı. Axırıncı bıçağı gizlətdikdən sonra o, tamaşaçılara tərəf çevrilib soyuq səslə dedi:
- Cənablar, indi sizin gözləriniz önündə mən bu bıçaqlarla bu adamın siluetini çəkəcəyəm. Xahiş edirəm, əmin olun ki, mənim bıçaqlarım küt deyil.
O, cibindən kəndir çıxartdı, müdhiş sakitliklə çantadan bir-bir bıçaqları götürüb kəndiri on iki bərabər hissəyə böldü; sonra bıçaqları yenə çantaya qoydu.
Mən bu vaxt Yuppun yanından, kulisin yuxarısından və səhnənin o biri tərəfində duran yarıçılpaq qızların başı üstündən uzaqlara baxırdım; mənə elə gəldi ki, başqa bir dünyaya baxıram…
Zaldakı gərginlik havanı da elektrikləşdirmişdi. Yupp mənə yaxınlaşıb, guya məni bağladığı kəndiri bərkidərək mehribanca qulağıma pıçıldadı:
- Azca da olsa tərpənmə və qorxma, əzizim!
Gərginlik artıq son həddə çatmışdı və bu axırıncı əngəl vaxtından əvvəl sonluğa gətirib çıxara bilərdi. Lakin Yupp birdən kənara sıçradı. Onun geniş açılmış əlləri havada oynadı, sanki, qanad çalan quş idi, üzündən bayaq pilləkəndə məni heyrətə salan cadugərlik yağırdı. Deyəsən, bu hərəkətlər tamaşaçıları da tilsimləmişdi. Mən qəribə bir inilti eşitdim və başa düşdüm ki, Yupp mənə hazırlaşmağımı işarə edir.
Mən uzaqlara zillənmiş baxışlarımı düz qarşımda dayanmış Yuppa çevirdim. Göz-gözə gəldik. Bu vaxt o, əlini qaldırıb yavaş-yavaş bıçaqlar olan çantaya saldı və anladım ki, o yenə də mənə xəbərdarlıq edir. Mən donub qaldım və gözlərimi qapadım…
Məni ləzzət hissi bürüdü. Ola bilər ki, cəmi iki saniyə, bəlkə də iyirmi saniyə keçdi, bilmirəm. Bıçaqların vıyıltısını eşitdim, onlar arxamdakı fanerə sancılanda havanın titrədiyini hiss etdim və mənə elə gəldi ki, dibsiz uçurumun üstündəki tir üzərində yeriyirəm… Bütün vücudumla təhlükəni hiss etməyimə baxmayaraq inamla yeriyirəm… Qorxuram, həm də eyni zamanda əminəm ki, yıxılmayacağam… Mən bıçaqları saymadım, amma axırıncı bıçaq sağ qolumun yanından keçib qapıya sancılanda gözlərimi açdım.
Gurultulu alqışlar məni ayıltdı. Gözlərimi geniş açıb Yuppun ağarmış sifətini gördüm, o mənə sarı qaçıb titrək barmaqlarıyla kəndiri açdı. Sonra o, məni düz rampaya tərəf, səhnənin ortasına dartdı. O baş əydi, mən də baş əydim. Getdikcə artan gurultulu alqışlar altında o məni, mən də onu göstərirdim. O mənə baxıb gülümsədi, mən də cavabında gülümsədim və biz gülümsəyə-gülümsəyə yenə də baş əydik.
Kabinəyə qayıdanda dinib-danışmırdıq. Yupp deşilmiş kartları stulun üstünə tulladı, mıxdan paltomu çıxarıb geyinməkdə mənə kömək etdi. Sonra o, kovboy kostyumunu və şlyapanı yerinə asıb gödəkçəsini geydi. Papaqlarımızı götürdük. Mən qapını açanda bayaqkı gombul, keçəl kişi içəri girdi.
- Çıxışa görə qırx marka! - o bərkdən dedi və bir neçə kağızı Yuppa uzatdı.
Mən anladım ki, artıq Yuppun rəhbərliyi altında çalışıram və ona baxıb gülümsündüm, o da təbəssümlə cavab verdi.
Yupp qoluma girdi, biz köhnə qrim qoxusunun bürüdüyü pis işıqlanmış dar pilləkənlə yanaşı aşağı düşdük. Girəcəkdə o istehzayla dedi:
- İndi gedək, siqaret və çörək alaq.
Və yalnız bir saatdan sonra başa düşdüm ki, mən çox da çətin olmayan, əsil peşə sahibi olmuşam. Tərpənməz vəziyyətdə dayanmağım və xəyala dalaraq gözlərimi qapamağım kifayət idi. Çox az, on iki, ya da iyirmi saniyə. Mən bıçaqlara hədəf olan insan olmuşdum…