Ayrılıq mektubu

Sen getdin.. Bir zindan yalnızlığı, ağır bir boşluq buraxdın geride. Getdin ve dönmeyeceksen bir daha. Haqlısan gedişinde, bu eşqi bitirmekde haqlısan. Bir söz söyleye bilmedim. Üzüne baxa bilmedim. Qarşında ağlamadım. Eridim, tükendim, bitdim. Sonsuzluqda bir insan nece olar.. sesi sorağı nece duyulur?
Elvida eşqim.. Elvida sevgilim. Sen özünü heç menim tek gereksiz, menim tek deyersiz, menim tek yapyalnız hiss etdinmi? Ayrılıq ölüm qeder acı ve soyuq. Güzgüye baxıram. Güzgüde gördüyüm men deyilem. Gözlerim cehennem ateşi.. dodaqlarım möhürlenmiş. Ellerim titreyir. Üreyim qızmar demirlerle dağlandı. Yoxluğunun acısı çox ağır gelir sevgilim.
Sevinclerim, xeyallarım, ümidlerim, rengli dünyam elvida.. Elvida yaşamaq.. Yaşantımın anlamı elvida. Başqası bilmez senin yoxluğunun acısını. Sensiz ne hallarda olduğumu kimse bilmez. Anlamıram itib geden bir eşqin kederini.
Dünene qeder heyatın en gözel günlerini yaşadım. Güneş qeder yaxındır mene sevgi. Güneş qeder isti ve parlaq. Buraxdın birden-bire, qanadlarım kesildi. Süretle zirvelerden düşdüm yere, boşluğun içindeyem, indi heçbirşeyem. Bir zamanlar dünyanın en zengini idim. Bütün çiçekler bizim üçün açardı, bizim üçün behre vererdi meyveler, ekinler bizim üçün bereketli, sular bizim üçün çağlardı. İndi toz duman içinde qızğın bir çöldeyem. Sen mensiz necesen, bilmirem. Rahatmısan, xoşbextmisen, bu qeder tezmi meni unutdun?.. Necede birden olub keçenleri unutdun?
Dünene qeder gözlerinden eşqi içdiyim, dodaqlarında üreyimi eritdiyim, uğrunda bıçaqlar çekib dünyaya meydan oxuduğum ey sevgilim haradasan? Kimlesen?.. kimlerlesen?.. Kimlerle oynaşıb könül verirsen? Men burada, terk edib getdiyin yerdeyem.
Elvida eşqim.. Elvida birdenem.. Elvida sevgilim! Elvida sene..