Abdulhakim Öztürk siirleri.

Alemlerin Nuru

ÂLEMLERİN NURU

Çevir gözlerini
Çevir gözlerini vitrinlerden
Cicili bicili kör edicilerden çevir gözlerini
Kurtar gözlerini kara büyücülerin
Düzenbazların düzenlerinden

Bak;
Sensin yaşama hakkı tanımayan
Bu başından örtüleri çekilen sen’sin
Koşarken çelmelenen
Duvar diplerinde hüzünle bekleyen
Önce hakareti göğüsleyen
Güllerden önce hakareti göğüsleyen

Sevmeyi öğrenmedin acıyı,
Kavuşmayı bilmeyen direnmeyi,
Dolu dolu bilmeyen nefret etmeyi
Öğrenen sensin...

Tükenmeyensin, yeşerensen yeşertensin
Sensin intikam alacak zalimlerden
Öldükçe ölümsüzleşensin
Yaşadıkça ölümsüzleştiren

Çağları ölümsüz ışıkla aydınlatan nesil
Ey dünyanın yalanından geçip,
Ahiretin gerçeğini isteyen
Ey kaçınılmaz olanın özerine yürüyen

Ey Allah’ın eli elinin üzerinde olan mümin
Ey insanın kurtuluşu, yaratanın hoşnutluğu için
Ateşe koşan İbrahim…

Ey denizi eğiten, ey denizi yaran Musa
Allah’a yükselen İsa, ey dövülse sövülse,
İşkence edilse, taşlansa, ey güneşi ay’ı da alsa
Çağrısından vazgeçmeyen, Alemlerin nuru;
Hz. Muhammed Mustafa....

Ey hayatın anlamını yeryüzüne nakşedenler
Meleklerin kutsadığı tevekkülün, sabrın teri
Ey şeytanın ve insanın şerriyle kuşatılan
Yoksulluğun, garipliğin, açlığın göç verdiği aşk


Ey Allah’ın adıyla çarpan inancın kalbi, yükselt sesini
Sesinden başka ses yok, sessin Allah’ın sesi
Her şey onunla vardır.
Onunla kullar arasında her giren
Sesinle hatırla ölümünle tekrarla
Bir’dir Allah. O’ndan başka ilah yok

‘’yamadık dünyamızı yırtarak dinimizden
dinde gitti dünya’da gitti elimizden ‘’


10 Şubat 1998
MÜKÜS

Abdulhakim Öztürk

Arkadaşlık

Arkadaşlık

İlk satırım selam, saygı ve merhaba olsun,
Son satırım eyvallah ve elveda olsun,
Hayatım, mutluluğum sizleri unutmamak olsun,
Yeter ki arkadaşlık ebedi olsun.

Atmışızdır birkaç hatıra yine bir köşeye...
Akıp gitmeye devam edecektir hayat
Yıkılmaz ufak bir sarsıntıda iş yeri
Hele temeli sağlam özveriyle atılmışsa
İçinde fedakârlık ile yoğrulmuş emekte varsa

Bir saman alevi gibidir yıllar,
Hızlı bir şekilde sönüp gider anılar.
Belki de bir kaç damla gözyaşı akıp gider,
Geçmiş eski günlerin hatırına. Halil Bey

Albümü karıştırıp, 'kim bu? ' diye sorana kadar.
Ve yerine kalkar yeniden, Albümdeki fotoğraflar;
Bir Arkadaşım vardı severdik birbirimizi
Adımı şiirlerimde bulursun Abdulmutalip Bey

Mekânsız zamanlara devredilen bir arkadaşlık
Kimi zaman mekânsız kalsa da
Hep dostluğumuz kar beyazı gibi
Arkadaşlığımız daim kalacak Selahattin Bey

Gökyüzündeki yıldızlar gibi bazen bulutlu
Bazen yağmurlu
Bazen de güneşle dopdolu günler gibi
Issız çölde bir yudum su gibi arkadaşlık

Dairede sırdaş, fikirde yoldaş
Dar gününde Hızır gibi arkadaş
Bazıları hep sırtından geçinir,
Bazıları derde deva olur arkadaş

Kimisi şefkatli, baba gibidir,
Kimisi de, yedi belâ gibidir,
Kimileri vardır, aslan gibidir,
Samimi ve dürüstlük ne güzeldir arkadaş

İnsan olarak hepimizin,
Bakılıp, büyütülmeye,
Yardıma, yüreklendirmeye,
Sevgiye ve ilgiye,
İhtiyacımız vardır.
Bunları değerli arkadaşlarımda buldum

Yalnızlık korkutucu,
Yıkıcı bir duygudur.
Bu yüzden çoğunlukla,
İçten dostluklar kurarız.
Sürekli gelişebilmek,
Rasgele arkadaşlıklar kurmak
Bilgi, düşünce alışverişi,
Bir deneyimi paylaşma yoluyla,
Duygularına karşı,
Olumlu bir ortamda
Gelişme olanağı sağlanır.

Mesaide arkadaşımızdır
Haksızlığa başkaldırmak
Kucaklamaktır herkesi kardeşçe
Sahip olduklarını geliştirmek
Aynı zamanda
Eğriyle doğruyu ayırmaktır
Vatan sevgisi
Sevgiyi düşünmek
Her şeye rağmen bir olmak
İnsan olmak
Sana güvenilerek emanet edilen
İnsanına sahip çıkmak
Ayırmamaktır
Her şeyden önemlisi dünü bağışlamak
Nankörlük etmemek
Bir yudum su ve ekmeği bile paylaşmaktır
Arkadaşlık korkmadan gerçeği haykırmak
Bunları unutmamak adına!

Ve çok değerli mesai arkadaşlarım Selahattin Söylemiş, Halil GÖK ve Abdulmutalip SUNKUR ve diğer dairelerdeki beraber çalıştığımız tüm arkadaşlarım, Bursa İline naklen gideceğim. Siz değerli arkadaşlarımdan ayrılmadan bu satırlarımı kaleme aldım sizleri hiç unutmayacağım. Çok güzel bir ortamdı. İnşallah gideceğim ortam da iyidir. Bundan sonraki hayatınızda ve görevlerinizde başarılar dileyerek eğer ki bir gün yolunuz Bursa’ya düşerse mutlaka beklerim. Saygılar ve Sevgiler hoşça kalın-Dostça kalın…..

Abdulhakim Öztürk
Ocak-Şubat 2007

Abdulhakim Öztürk

Aşık Olmak

Aşık Olmak


Ey aşıklar aşkı sadık
Cümle olur bunda salik
Ol cananı canda bulduk
Şefaat ya Resulullah

Neler oldu behey şaşkın
Bu can senin emanettin
Ben şaşkınım biçareyim
Şefaat ya Resulellah

Nefsi şeytan geldi bana
Böyle düşman yok dünyada
Kurtulmak için Allah’a
Şefaat ya Resulellah

Ben hastayım biçareyim
Kalp hastadır Allah’ım
Dokturum sensin ya rabbim
Şefaat ya Resulellah

Aşık oldum cemalına
Deli oldum didarına
İzin ver, geleyim yanına
Şefaat ya Resulellah

Gülüm bu gün bana güldü
Çürük kalbe merhem sürdü
Kalbim zülmet’ten kurtuldu
Şefaat ya Resulellah

Hüküm ettin bütün yana
Şamdan İrana, Türkiye’ye
Kurban olayım ben sana
Şefaat ya Resulellah

İrem bağındaki gülüm
Bülbül öter coşar günlüm
Sema yapar benim üzüm
Şefaat ya Resulellah

Çaresizim ben bihalım
Çok ağlıyor benim zarım
Ben kulunum günahkarım
Şefaat ya Resulellah

Mahbubumsun sen günlümde
Maşukumsun sen kalbimde
Vaz geçmişim ben ömrümden
Şefaat ya Resulellah

Yetim kaldım dergahında
Bıçareyim günahımdan
İşimiz zor bu zamanda
Şefaat ya Resulellah

Yirminci asrın insanları
Kör olmayan kalmaz geri
Kur’an dır günülerlin rehberi
Şefaat ya Resulellah

A.Hakim aşık olmuş
Maşukun sırrına koşmuş
Nergis ve sünbüller solmuş
Şefaat ya Resulellah

Tabibe gelen boş gitmiyor
Allah ibadeti emir ediyor
Nehiyleri men ediyor
Derde deva alan gelsin

Kurtul dünya dehşetinden
Kalma geri ümmetlerden
Cuda olsan delaletten
Şefaat ya Resulellah

A.Hakim herdem diyor
Hakkın emrini yapıyor
Bize ölüm hak oluyuor
Şefaat ya Resulellah

A.Hakim ÖZTÜRK
Müküs 1998

Abdulhakim Öztürk

Aşk Üstüne

AŞK ÜSTÜNE

Hayatın içinden bir çiçek,
Bazen hayal, bazen gerçek
Daha rüzgâr esmeyecek
Yel oturdu kalp üstüne

Üstünde kalbin goncası var
Gonca rabden bir yadigâr
Bu gün bahar yağmur yağar
Damla düştü gül üstüne

Leylâk kokan gecelerde
Mis kokulu bahçelerde
Kalem şimdi hecelerde
Söz diziyor söz üstüne

Yağsın yağmur üstümüze
Rahmet versin bahçemize
Bir söz verdik kendimize
Sözler düştü and üstüne

Dağlar bayırlar yeşerecek
Çimenlerde çiçekler açılacak
O zaman kuşlar yuva yapacak
Huzur gelecek kalp üstüne

And içmişiz ant üstüne
İsyandayız lât büstüne
Giderayak yüz üstüne
Gece düştü uykulara

Kulun yazdı mısralara
Hak izinde ıtırlara
Rab katında katmanlara
Çıkar bu gün aşk üstüne

Şiirimde emeği geçen dostum İshak CESUR Bey efendiye şükranlarımı sunuyorum.


A.Hakim ÖZTÜRK
2005

Abdulhakim Öztürk

Babama

Sığmazsın bilirim birkaç mısraya,
Anlatmak isterim seni tüm dünyaya
Hastane yolları kaderin oldu dünyada
Bizi neden yaraladın baba

Hangi baba evladını sevmez baba
Çok sık ağzından duymasam da
Beni ne kadar çok sevdiğini bilirim baba
Sıkıntım çok, gözlerim uzaklarda

Hastane içinde kaynar yüreğim baba
Hastane içerisinde hasret ocağı tüter baba
Hastane içinde acı batar baba
Hastane içinde bir sıkıntı batağı baba

Hasta yatağın içinde sabır duası, şükür duası dile baba
Hastane içinde bir bardak çay bir sigara yeter bana
Pencereden Edremit’in göl mavisine bak baba
Ziyaretine eş dost herkes gelmiş baba

Zor günler yaşadık buna dayandık
Düşündüm her şeyi yeni uyandık
Hasretlik çekmeyen bunu bilmiyor baba
Sensiz bayram seyran olmuyor baba

Başımızda dağ gibi baş tacımız
Derdimize derman ilacımız
Meyveli bağımızda ağacımız
Evimizin direği bahçemizde gülsün baba

Abdulhakim ÖZTÜRK
Temmuz 2006

Abdulhakim Öztürk

Bahar

Bahar

Açan papatyalar yayılır
Yayılır da güzelliğine katılır
Yeşilliğe birde kelebekler yakışır
Yakışırda sündüse bahar yakışır

Her bahar ben seni hatırlarım
Dağlar beni çağırır pınarlarına
Her baharda sündüste gezerim
Uçkun toplar insanlara ikram ederim.

Sündüste vardır bin bir bitki
Kayalarda gezer dolaşır tilki
Pınarların başında haramdır içki
Cömertlik topraktandır haktan bilirim.

Sündüse cennet dedim işte cennet
Doyum olmaz gezip dolaşmaya
Sahip çıkmazsak güzel baharına
Sevgi ekmeli sündüsün baharına

Abdulhakim Öztürk
Haziran 2006

Abdulhakim Öztürk

Bahar Mevsimi

BAHAR MEVSİMİ

Ben bu baharı çok seviyorum
Seviyorum ve sevdiklerimle paylaşmak istiyorum.
Bazıları için sıradan bir mevsim
Bazıları için mutlulukların yıl dönümü
Bazıları içinse sımsıcak bir mevsim

Karmaşık duygulardır insanlara yön veren
Bazen üzüntülere boğan, bazen de yeşerten
Sevgiler susadıkça kalplerde arar durur
Soran olmaz ki sevmeyi bilenlerden
Kalp sızısı başka bir şeye benzemez
Sorma sevmeyi bilmeyenlerden…

Abdulhakim Öztürk
Bahçesaray 2004

Abdulhakim Öztürk

Bahçesaray

Bahçesaray’ım ne güzelsin
Ne güzeldir senin baharın
Yüksek dağlarla çevrilmişin
Sen ne şirinsin Bahçesaray’ım.

Yazın her tarafın bağ bahçelik
Yaylalarında var ayrı güzellik
Ne yazık kışın dünya ile ilişiği kesik
Kaderinle baş başasın Bahçesaray’ım.

Yüksek dağlarında kar eksilmez
Karapet geçidi kışın geçit vermez
Hesubeşi dağında bulutlar bitmez
Sündüs yaylasıyla güzelsin Bahçesaray’ım

Yeşile bürünmüş yazın her yanın
Meşhurdur senin cevizin, balın
Her türlü çiçeğin açtığı yerin
Dertlere dermansın Bahçesaray’ım

Mirhasan senin bağrında
Said-i Nursi irşad yolunda
Feq’yi teyran ziyareti halkın dilinde
Evliyalar sende yatar Bahçesaray’ım.

Güzeller güzeli sündüs yaylası
Her tarafta akar derelere pınarları
Dağı taşı bitkilerle örtülüdür toprağı
Dedemin yeridir güzel Bahçesaray’ım.

Kolay mı yüreğim deki Bahçesaray’ı söküp atmak
Kolay mı bütün yaşananları geride bırakmak
Kolay mı arkana bakmadan gidebilmek.
Bunca yaşanandan sonra git, gidebilirsen Bahçesaray’lım.

Abdulhakim Öztürk
2006

Abdulhakim Öztürk

Ben Hıradayım

“BEN HIRADAYIM”

Ban hıradayım.
Bu akşam
Karanlık çökerken
Hüzünlüyüm ve sabahı bekliyorum
Bilirim o ambargoyu.
Dinimize ve dilimize dair.
Amma, Mekke sokaklarında haykırmaya az kaldı.
Susturun, kelepçe vurun, gün sizin gününüz
Amma Bedir meydanına çıkmaya az kaldı.
Çarmıktayım kızgın çölün ortasında
Kabilin kırbaçları bir bir sırtımda
Satılık bir köleyim Mekke sokaklarında
Özgürlük duvarında ezan okumaya az kaldı
Dikenleri serpin, serpin yoluma
Çürümüş işkenbeleri atın boynuma
Sizler işkence yapın, yapın dostuma
Ebucehil kellesini koparmaya az kaldı
Onlar sana deli desinler, deli
Delilerin bu ülkeyi fethine pek az kaldı
Siz Hamza’nın cesediyle sevinin
Ali’nin zülfekarla gelmesine az kaldı
Ezin Ebuzer’i ezin Ammarı, Salmanı
Onların gökteki yıldız olmasına az kaldı
Öldürün Sümeye’yi, Yasiri parçalayın
Ammar’ın ordularla öc almasına az kaldı
Sürün Ebuzer’i rebezeye sürün, sürün
O yüce mahkemenin kurulmasına az kaldı
Ey Ammar çabuk ol öc almaya çabuk
Onlarca şehit olmana, sıfıne pek az kaldı
Ya Hüseyin dayan kerbalaya, su içme, isteme
Mustafa’nın kevserinden su içmeye az kaldı
Ey kerbela ağlama, sil göz yaşlarını, sevin
Salmanın torunlarının öc almasına az kaldı
Mukaddes bir tohum ektik kerbela bahçesine
Dört bir yandan filizlerin çıkmasına az kaldı

Ben hıradayım.
Suskunum
Yalnızım
Yüce ruhun müjdesine az kaldı
Ey Muhammed ey son kılavuz
Dilinle haykırıyoruz, uyarıyoruz
Nedense Kerbelada hep yalnız kalıyoruz
Ebucehil, dostlarını ezerken görüyoruz
Bedirde sevinmenin sevincine az kaldı
Deyin, söyleyin yinede sihirbaz deyin
Her köşe başını Kabe’yi putlarla süsleyin
Her kapıyı çelikten kilitle kilitleyin
O müjdecinin “hak geldi batıl zail oldu” demesine az kaldı
Korkmayın, sevinin dostlar sevinin
Mus’ab’bın Medine’ye gitmesine az kaldı
Ordular toparlanın saflarda hazır olun
Hepiniz tek bir yöne bakın durun
Fethe hazır olun
Muhammed’in “Baş komutan Usame’dir” demesine az kaldı
Gururlu adımlarla dünyayı dolaşın baştan başa
İsyan edin gece gündüz bilinsin yerden arşa
Onlar ölüme çare bulsunlar bakalım, haşa
Gülüşsünler onlar, sevinsinler
Meleğin çağrısına az kaldı
Ne kadar da uzun geliyor bu günler size
Karanlığın gözünüze çökmesine az kaldı
Dolaşın durun bu bahçede sergerdan
Hakimler hakiminin sorgusuna az kaldı

Ben hıradayım.
Ken’an’nı düşünüyorum
Veya başka şey
Ve şöyle sayıklıyorum bir anda
Dök göz yaşını ken’an koyusuna Yakub’um
Yusuf’un kokusunu doymanıza az kaldı
Kölelik bulutları çekiliyor mısır semalarında
Yusuf’un hükümdar olmasına az kaldı
Atın Yusuf’u koyuya, atın, satın.
Güneş, ay ve yıldızların ona secde etmesine az kaldı

Ben hıradayım suskunum
Alnımı sert taşa dayamışım
Ve o ummana dalmışım
Şöyle mırıldanıyorum
Ey Nuh kavmi
Ey Lut ailesi ve yalanlayanlar
Allah’ın gazabının üstünüze yağmasına az kaldı
Ey İbrahim’in dini üzerindeyim diyen müşrikler
Sizler ne çabuk İbrahim’in yolunu unuttunuz
Hani put kırandı İbrahim’in lakabı
Sizler helvadan put yapıp İbrahim’e sondunuz.
Din adına dininizi elinizle yıktınız
Allah’a yaklaşmak için dostlarına taptınız
Ve bunlar Allah katında, “şefaatçilerimizdir” dediniz
Kimisini de Allah’ın sıfatlarına ortak yaptınız.
Yardımda, duada ve olağanüstü beklentilerle
Allah adına Allah’tan uzaklaştınız ve sapıttınız
Yanlışta değil de doğruda olduğunuzu söylediniz
Yanıldınız, sapıttınız, bununda farkına varmadınız
Veya inat ettiniz veya etmektesiniz.
Durun, durun olduğunuz yerde, bekleyin
Hüsran denizinde yüzdüğünüzü bilmenize az kaldı
Hakimler hakiminin sorgusuna az kaldı
Karnelerin elinize geçmesine az kaldı
Pişmanız, perişanız, yalnızız demenize az kaldı
Söndürmeye çalışın, uğraşın Allah nurunu
O mükkemel nurun üstümüze doğmasına az kaldı
Böbürlenin bir iki teneke artığıyla
Oyalanıp durun bir iki deli kavliyle
Yalanlayın, yalanlayın güneş gibi ayetleri
İnsandan, nefisten, betondan tanrılar yapın
Süsleyin kelimelerle renklerle sonra da tapın
Unutun gerçeği tapın hayale ve oyalanın
Alay edin ölümün ötesiyle ve bekleyin
Amma “yaleyteni kuntu turaba” demenize az kaldı



10-17/MART 2001
MÜKÜS

Abdulhakim Öztürk

Bir Demet Gül

Bir Demet Gül


Sündüs dağlarında gezerken tatlı bir serap
Bana güzel çiçeklerden bir demet yap
Bana o dağları güzel yerleri anlat
Bana gülden süsenden ıtırlar koklat

Sündüste yeşerir çeşit çeşit otlar
Açılır kayalarda mis kokan çiçekler
Dertlere deva yaralara merhem bitkiler
Yayla muzu denilen güzel uçkunlar



A.Hakim ÖZTÜRK
Haziran 2005

Abdulhakim Öztürk

Bir Gece

Bu gece en huzurlu gecemiz
Seninle hep yan yanayız
Her zaman haktan yanayız
Bu bizlere yetmez mi

Giderken seni uğurlarım
Bütün insanları selamlarım
Bu gece için ne diyebilirim
Bu günün kandili bize yetmez mi


12.08.2005
Abdulhakim Öztürk

BİR ŞEY VAR ARAMIZDA

Dağlardan bir yel eser
Vadilere seni doldurur
Sular seni duyar, toprak seni…
Bir yaprak düşer kalbinin üstüne
Uzun yıllara özlem gider
Sevdiğin türkülere çığ düşer
Soğuk var aramızda.

Bir şey var aramızda belki
Senin o bakışlarından belli
Benim yanan yüreğimden
Dalıp gidiyoruz arada bir
İkimiz de aynı şeyi düşünüyoruz belki
Gülüşerek başlıyoruz muhabbette
Fakat ne kadar saklasak boşuna
Bir şey var aramızda.

Benim aydınlık dünyamda serçeler
Biri uçtuğu zaman, hep birlikte uçarlar
Benim doğadaki aydınlık dünyamda
Çiçekler, böcekler, kuşlar ve yıldızlar da var
Kardeş kardeş kendi hallerinde dururlar.
Kavgasız bir yaşam sürdürüp geçinirler
Bilmem kavga mı var aramızda.

Kimsesiz odanda kış geceleri
İçin korkudan ürperdiği zaman
De ki duvarları pencereleri sarsan odur
De ki fırtına değil odur haykıran
Sanki fesat,
Fesat bir ses var aramızda.

İçimde pişmanlık gözlerimde yaş
Bu can, seni kaybedince anladı
Ben sana son defa baktığımda
Bir bilsen yüreğimin nasıl yandığını
Anladım o an dünyanın geride kaldığını
Anladım bir şey var aramızda.

Abdulhakim ÖZTÜRK
Bahçesaray 2004

ÇİÇEK BAHÇELERİ

Dava dağlarının bozkırlarında
Cehalettin taşlı yollarında
O her zaman kanlı meydanlarında
Açar çiçekler cennet bahçelerinde

Hüseyin’i susuz bıraktılar kızgın çölde
Zeyneb’in feryatları ettiği o yerde
Allah’a arzuhal, ettiren dilde
Açar çiçekler cennet bahçelerinde

Bu insanlar İslam uğrunda
Dökülmüş kanları İslam yolunda
Yaz bahar demenin kış aylarında
Açar çiçekler cennet bahçelerinde

Her kurşun bir çiçek devrin barkında
Şehitler ölmezler müjde kur’an’da
Mazlumlar ölünce, karanlıklarda
Açar çiçekler cennet bahçelerinde


A.Hakim ÖZTÜRK
MÜKÜS 1992

DEPREM

Bir çocuk ağlıyordu sokakta
Annem annem diye çığlıklar atıyor
Oysa annesini çılgın sular almış götürmüştü
Dünyadan, depremden habersizdi garibim
Ey Allah’ım sen yardım et
Bizleri yoktan var eden sen….
Başımıza felaketleri getiren sen
Bizi her kötülükten kurtaracak sen
Merhameti ve bereketi çok olan sen
Bizi kereminle sevindir ya rab….


A.Hakim ÖZTÜRK
Bahçesaray 2005

Derdi Hekêm

Ez ne hêkim löqmanım,
Pör bêrinêm,
Bê dermanîm,
Rengê dênê dêzanêm.

Rengê dênê na pembe,
Tev tariyu nêvşembe
Ne eyine; dö şembe
Barêmên ma yêk cembe.

Cembek barêm pivazi,
Dêlek Şıkesti kem gazi,
Xeş dêqêrım, ^xeş awazi
Kes nakêri vi derdi

Derdê mın maye erdê,
Ez gırêdam kemendê,
Şaêran! Lıden ferdê,
Wördan kışên jı ebedê.

Hekimê tağe meli,
Ne melaye, ne weli,
Jı axêr heta eweli,
Ez bêkêşim vi derdê.

Abdulhakim Öztürk
Bistu pêncê remezanı 2006