BİZLER BAHAR ÜLKESİNİN ÇOCUKLARIYIZ

[
Biz bahar ülkesinin çocuklarıyız. Bahar ülkesinin hiç bahar yaşamamış çocukları...

Hele birde ufukda Mart göründümü! Ümidimiz heyecana döner ve "Bu sefer tamam deriz..."

Ama Kucaklamak için ellerimizi açtığımızda illaki soğuk bir rüzgar eser, yüzlerdeki gülümsemeyi, sevincin göz yaşlarını, damarlardaki kanı donduran soğuk bi rüzgar...

İçimizin derinliklerine işleyen, Ümitleri sarsan, umut filizlerini, dona tutulma korkusuyla karşı karşıya getiren soğuk bi rüzgar.....

Eser, hemde delicesine, hesapsız, mizansız eser, hesaptan ve kuralldan nasibini almamış haliyle eser, içimizdeki iyiye dair ne varsa hepsini alıp gideceğini sanarız, sarsılırız. Bi kabz halini alır halimiz, boynumuzu büker. Baharın geleceğine dair ümidimizi bi kez daha yenileme azimine gireriz.

Kırılan umut yapraklarını, güven çiceklerini, gönlün evini onarmaya koyuluruz.....

Baharla gelecek olan yağmur tanelerinden önce gözlerimizde yağmurlar yağdırırız umuda ve ümide dair..

Gönlümüz kırık, ufkumuz dağınık, dimağımız ise bi meçhule kilitlenmiş kalır..

Toparlanma emareleri gösterdiğimiz, anlarda da, şimşekler çakar ufuklarımızda. Ardından da gök gürültüsü ile bi karanlık çöreklenir aydın dimağlarımızda. Umudumuza dair nevarsa hepsini erteleriz.

Bu, yerini bahara bırakmak istemeyen Şubatın Son Hamlesidir.




Biz bahar ülkesinin çoçukları ise bu hamle karşısında. Baharı bekleme azminden hiç vazgeçmemeye çabalar. Bi kez daha kırılır, bi kez daha öteleriz hayallerimizi. Umut olarak baktığımız yağmurdan da bi haber yaşamaya başlarız. Kırılan güven fidelerini, gönül ülkesinin konaklarını, aşkın umutlarını bahara hazırlamaya çalışırız, içimizde hafakanlar yaşaya yaşaya...




Biz inanırız bir gün bahar gelecektir. Biz biliriz ki bu gecenin vardır sabahı, bu kışın vardır bi baharı.....

Biz umutlarımızı tazeler, kırılan güven fidelerinin yerine yeni fideler diker, yeniden gönül konakları yaparız. Ve bahar geldiğinde onların hazır olacağına olan inancımızı hiç kaybetmeyiz..