senli bir hayat...

Sisli bir gecede yolunu kaybetmish bir gemiydim limanina gelmeden önce.. yillardir karaya ayak basmamish gemicilerin susuzlugu vardi bende hayata ashka .. en çok da sana..
Asirlar öncesinden vurgundum ben sana.. dogmadan öncede biliyordum seni.. en girdapli gecelerimde tanridan defalarca diledigim en büyük dilegimdin.. Kollarinda kimsesiz bir ashkla geldin bana.. Senin için dedin.. Derler ya ashk ölümün sevgilisidir. Ölümü hatirlattin o an bana. Ölürüm dedim ben sana. Ölürüm.. anladim ki ashiktim anladim ki ölümdün sen bana? Ne zamanki ölüm göze alinir ishte ashk o zaman ashk.. ishte ashk o zaman gülümser insana..
Ey sevgili, en sevgili? bana çocuklugumu geri veren can yarim.. Çocuklugumdan kalma bir sevinçsin ömrümün ortasinda bana bahshedilen.. Çildirtan yalnizligimda kanayan bir sessizlikti yoklugun.. Shimdilerde daha iyi anliyorum sana dairmish tüm bekleyishim?
Geldin.. artik ben varim dedin..
geldin.. tutup elinden ashki, beraberinde hayati bana verdin..
geldin? cümlelerim karaydi aka çevirdin?
geldin.. tüm sanalligini yalanlarcasina ben gerçegin ta kendisiyim dedin..
Tüm ruhunla beni sevdin.. yüregini verdin.. tek yürek atimi sevdayi bellettin..
Hayallerim canimi yakmiyor sancilarim acitmiyor? acitsa da ne fark eder ki.. senden diye aciyi bile sevmishim ben..
Umut verdin.. gelecek var dedin.. bu bizim masalimiz, masalimizda gözyashi yok dedin.. Kapattik tüm acilarimizi beklentilerimizi ve içinde biz olmayan geçmish hayatimizi tozlu bir sandiga ve açilmasin diye kilitler vurduk üzerine.. Tüm güzel tümceler kaldi shimdi elimizde.. zamani geldikçe kullaniriz diye..
En favorimiz de ? senin için ölürüm? oldu.. ölümü göze aldik ya sevgili, ashk gülecek artik bize..
Senin arayishlarin benim çagrilarimdi belki bizi köhne hayatin dar çemberinde bizi bir araya getiren.. hani olmaz zamanlarin bir yerlerine sikiship kalan çigliklarimizdi belki de bizi birbirimize fark ettiren.. Sendin.. bendim.. ne zaman biz olduk.. yoksa sen bensin de ben sen miyim..
Gelecegin geçmishinde, geçmishin geleceginde hayatimin kalan zamanlarinin sayilirligina bakarak gülümsüyorum hayata?

Ey, hayat? yaptin yapacagini..
ve egilip beni de öptün alnimdan sonunda?

Çark öyle hızlı dönüyor ki, unutamam dediğin olaylar, insanlar, aşklar, yaşanmışlıklar gün gelip dudağının kenarına bazen buruk bir gülümseme bazen, içli bi şarkı, bazen de öfkeli bir iç çekme ile geçip gidiyor.
unutulmak değilde unutmak daha zor, daha acı gelir bana, unutulmak benim dışımda bir duygu unutanı kendine havale edip yüzleşmesini ona bırakıp yazık deyip geçebiliyorsun, ama unutmak ağır adımlarla, sarsarak, acıtarak bir gün anılar duvarına yerleşiyor.

bence unutmak zor unutulmak bana göre kolay ama untmaya çalışana göre zor olur tabi kısacası herkes kendini düşünür aç tokun halinden anlamaz tok açın halinden gibi :D