Gittin...

[je_demeure]

Gittin...
Ben, arkandan sadece baktım.
Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki...
"Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.
Gidersen sönecek içimdeki ateş
ve bir daha hiç kimse yakamayacak.
Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi
O karanlıkta yolumu kaybedeceğim" diyecektim sana.
Konuşamadım...

Gittin...
Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım
Öylesine acıdıki içim, tutup koparsalardı kolumu
bacağımı bu kadar acı duymazdım.
Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden.
Ağlayamadım...

Gittin...
Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysa
Tutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,
tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı.
Anlatamadım...

Gittin...
Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden
Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?
Ürperdin yine biliyorum.
Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini
Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.
Tutamadım.

Gittin...
Bir yıkım gibiydi gidişin
Sen adım adım uzaklaşırken benden
Çöküp kaldı bedenim olduğu yere
Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti
Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.
Kalkamadım...

Gittin...
Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum
Hazırdım gidişine,
Kaçak zamanları yaşıyorduk
Zaman bitecek ve sen gidecektin
Bense, gidişinin ertesi günü
Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.
Başlayamadım...

Gittin...
Bir şey söyledin mi giderken?
"Kal" dememi istedin mi?
Son bir kez "seni seviyorum" dedin mi?
"Bekle beni döneceğim" diye umut verdin mi?
Beynim öylesine uğulduyorduki.
Duyamadım...

Gittin...
Nereye gittiğin önemli değildi
Binlerce kilometre uzakta da olsan,
iki metre ötemde de farketmiyordu.
Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.
Kurtulmalıydım senden,
bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.
Kurtulamadım...

Gittin...
Unutulanların arasına katılmalıydım
Anıları bir sandığa koyup
hayatı bir yerinden yakalamalıydım.
Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim.
Yapamadım...

Gittin...
Bir okyanusun ortasında
tek küreği kaybolmuş sandalda
Dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.
Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,
Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,
Bil ki; seni Unutamadım...

Mehmet Coşkundeniz

[GLAMOURKA]

[Xeyallarim]

ele unutdum ele unutdum ,sanki hec vaxt seni tanimirmisam kimi unutdum ,bir defelik silib atdim .

[Deli_UREK]

ele unutdum ele unutdum ,sanki hec vaxt seni tanimirmisam kimi unutdum ,bir defelik silib atdim .

Bu kimdiki senin unutdugun?Unutsan onun haqqinda yazmazdin.Hele unutmamisin

[Xeyallarim]

ele unutdum ele unutdum ,sanki hec vaxt seni tanimirmisam kimi unutdum ,bir defelik silib atdim .

Bu kimdiki senin unutdugun?Unutsan onun haqqinda yazmazdin.Hele unutmamisin

men ki ,nakamliq haqda hec ne yazmamisam .Allahimizin varliqina and olsun ki unutdum yox eeeeee bir defelik silib atdim .inanib inanmaqaq o senin oz isindir

[Deli_UREK]

ele unutdum ele unutdum ,sanki hec vaxt seni tanimirmisam kimi unutdum ,bir defelik silib atdim .

Bu kimdiki senin unutdugun?Unutsan onun haqqinda yazmazdin.Hele unutmamisin

men ki ,nakamliq haqda hec ne yazmamisam .Allahimizin varliqina and olsun ki unutdum yox eeeeee bir defelik silib atdim .inanib inanmaqaq o senin oz isindir

Inandim

[Xeyallarim]

SEVINDIM

[alena]

Ne gozel serdi,ama unutmaq lazimdi belelerini olari oz silahlari ile vurmaq lazimdi

[suzi333]

tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak.
evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin.
sokağa fırlayacaksın, sokaklar da dar gelecek;
tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…

ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek,
bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin…
birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…

“önemli olan sağlık.”, “yaşamak güzel.”, “boş ver, her şey unutulur.” vb.
sen hiçbirini duymayacaksın.
gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin…
ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin…
hep ondan bahsetmek isteyeceksin…

“ölüme çare bulundu” ya da “yarın kıyamet kopacakmış” deseler
başını kaldırıp “ne dedin?” diye sormayacaksın…
yalnız kalmak isteyeceksin;
hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
ikisi de yetmeyecek.
geçmişi düşüneceksin.
neredeyse dakika dakika…
ama kötüleri atlayarak…

onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
gittiğin yerlere gitmek…
bu sana hiç iyi gelmeyecek…
ama bile bile yapacaksın…
biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın…
aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yaşamak için direneceksin…
hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin…

aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
herkesi ona benzetip…
kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
hiçbir şey oyalamayacak seni…
ilaçlara sığınacaksın…

birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan…
sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren…
bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek…
boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin…
uyumak zor, uyanmak kolay olacak…

sabahı iple çekeceksin…
bazen de “hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin…
ama bu nafile…

düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin…
telefonun çalmasını bekleyeceksin…
aramayacağını bile bile…

her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
yüreğin burkulacak…
canın yanacak…
bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…

defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için kendinden nefret edeceksin…
yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin.
onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
ama bir umut…
onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu…

bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
gel gitler içinde yaşayacaksın…
buna yaşamak denirse…
razı mısın bütün bunlara…?
hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?

[Deli_UREK]

tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak.
evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin.
sokağa fırlayacaksın, sokaklar da dar gelecek;
tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…

ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek,
bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin…
birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…

“önemli olan sağlık.”, “yaşamak güzel.”, “boş ver, her şey unutulur.” vb.
sen hiçbirini duymayacaksın.
gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin…
ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin…
hep ondan bahsetmek isteyeceksin…

“ölüme çare bulundu” ya da “yarın kıyamet kopacakmış” deseler
başını kaldırıp “ne dedin?” diye sormayacaksın…
yalnız kalmak isteyeceksin;
hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
ikisi de yetmeyecek.
geçmişi düşüneceksin.
neredeyse dakika dakika…
ama kötüleri atlayarak…

onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
gittiğin yerlere gitmek…
bu sana hiç iyi gelmeyecek…
ama bile bile yapacaksın…
biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın…
aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yaşamak için direneceksin…
hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin…

aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
herkesi ona benzetip…
kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
hiçbir şey oyalamayacak seni…
ilaçlara sığınacaksın…

birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan…
sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren…
bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek…
boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin…
uyumak zor, uyanmak kolay olacak…

sabahı iple çekeceksin…
bazen de “hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin…
ama bu nafile…

düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin…
telefonun çalmasını bekleyeceksin…
aramayacağını bile bile…

her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
yüreğin burkulacak…
canın yanacak…
bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…

defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için kendinden nefret edeceksin…
yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin.
onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
ama bir umut…
onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu…

bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
gel gitler içinde yaşayacaksın…
buna yaşamak denirse…
razı mısın bütün bunlara…?
hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?

Eh sevginin verdiyi ezablarin 10 %.buna gore sevmiremde.