Düşünən insan.

**NuriyeV** · 09-07-2009, 05:09 PM

1 qələm, 1kağız və 4 divar.
Gecə, səmadakı parlayan ulduzlar, ayın işığı, sakit şəhər və düşünən insan.
Düşünməyi gecənin səssizliyində tapan insan.
Niyə səhər yox, məhz gecə?
Dəliqanlı şəhərdə, səsli-küylü dostların əhatəsində düşünmək çətinmi?
Yoxsa insan həyatı bir tamaşa zənn edib ona kənardan tamaşaçı kimi seyr edir.
Gecə isə gördüklərini düşünür.
Bu tamaşanın oyunçularından biri elə özü olduğunu düşünmürmü?
Bəlkə də epizodik rolda olduğunu zənn edib tamaşaçı kimi bu tamaşanı izləməyi üstün tutur.
Düşünürkən insan nə qədər ağıllı, bəzən nə qədər kobud, bəzən isə nə qədər qəddar biri olduğunu anlayır.
Sanki insan gecənin səssiziliyində özü ilə üz-üzə oturub söhbət edir.
Üz- üzə oturanlardan biri Allahın yaratdığı sən, o birisi isə həyatın səhifələrini vərəqləmiş sən.
Məgər səhər, günəş işığında üz-üzə söhbət etmək olmur ki?
Olur sadəcə fərq ondadır ki, gündüzlər sən əsl özünü görüb bəzən utanırsan, simandan, gözlərinin ifadəsindən amma gecə bunları görmürsən, yalnız ürəklər söhbət edir.
Niyə axı belə oldu? Niyə axı belə etdim? bu suallarla özünü sanki imtahana çəkirsən.
Halbuki bəzi suallar var ki, onların cavabını tapmaq üçün zaman lazım.